கிழக்கு மேற்கு

source:Needpix.com

 

என்னதான் நம்மல சுத்தி அந்த விஷயம் இருந்தாலும் அதுபத்தி நெறைய யோசிக்கவே மாட்டோம். அது அப்படியேதான் இருக்கு அதுல என்ன 

அப்படின்னு எடுத்துப்போம். பொதுவா நம்ம எப்படி யோசிச்சி இருப்போம்னா ஒரு வீட்ல அம்மா வேலைக்கு போகாம இருந்தாங்கன்னா குழந்தைங்க யோசிக்காம அப்பா தான் வேலைக்கு போவாங்க அப்படின்னு அம்மா வீட்ட பாத்துப்பாங்க அப்படின்னு ஒரு அனுமானத்துக்கு வந்துருவாங்க திடீர்னு ஒருநாள் யாரோ ஒருத்தரோட அம்மா வேலைக்குப் போறத பாக்கும் போது அவங்களுக்கு அந்த ஒரு விஷயம் புரியும் அம்மாவும் வேலைக்கு போகலாம்னு.

இதுபோல சின்னச் சின்ன விஷயங்கள் சின்ன வயசிலே உடையது ஆனால் நம்மள சுத்தி இருக்கிற பல விஷயங்கள் இங்க என்னதான் பெரியவர்கள் ஆனாலும் உடையறது இல்லை.

அதைப்போலத்தான் ஆரம்பத்திலிருந்தே நாங்க படிச்ச இடத்துக்கு பேரு கீழ் படப்பை.! நிறைய பஸ் வேணும்னா நாங்க மெயின் பஸ் ஸ்டாண்டிற்கு மேல் படப்பைக்கு  போகணும். அது என்னமோ வசதி வேணும்னா கூட மேலைநாட்டுக்கு போறா போல எங்களுக்கு பஸ் வேணும்னாலும் அந்த மேல் படைப்பைக்கு போனா தான் பஸ்ல சீட்டு கிடைக்கும்.

இந்தக் கீழ் மேல் ன்ற அடை மொழியெல்லாம் பெருசா யோசிச்சதே இல்ல. கீழ்ப்பாக்கம் அப்படின்னாலே நமக்கு என்னவோ பைத்தியக்கார ஹாஸ்பிடல் தான் ஞாபகம் வருது. ஆனா மேல்பாக்கம்னு ஒண்ணு இருக்குமான்னுக்கூட யோசிக்கறது இல்ல.

முன்ன சொன்னது போல ஒருநாள் வேலைக்கு போயிட்டு இருக்கும்போது, வண்டலூர் கேளம்பாக்கம் ரோட்டுல திடீர்னு மேல்கோட்டையூர் வழியா கீழக்கோட்டையூர் நோக்கி நகரும்போது திடீர்னு ஒரு மேடுபள்ளம் வரும் அதுலயும் எதிர் வெயில் ஹெல்மெட்டுக்குள்ள கண்ணாடி வழியா எகிறி குதிச்சி மூக்க சூடேத்தி நம்மள சோதிக்கும்போது தான் மூளையும் சூடாகி வேலைய காட்டுச்சி 

அப்ப சேதுபதி எழுதின 'ஊரும் பெயரும்' என்ற புத்தகம் பெயர் எல்லாம் எனக்கு தெரியாது ஆனால் டென்ஷன் இல்லாம நிறைய யோசிக்க தான் தெரியும்

அப்படி யோசிக்கும் போதுதான் இந்த பேர் ஏதோ ஒன்னு நம்மள திசைகளை நோக்கி யோசிக்க வச்சிது. கிழக்கு நோக்கி இருக்கிறது எல்லாமே கீழ/கீழ், மேற்கு நோக்கி இருக்கிறது எல்லாமே மேல்/மேலனு இருக்கு. இது இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமா பார்த்தோம்னா இதுநாள் வரைக்கும் திசைகள ஒரு இடுகுறிப் பெயரா யோசித்து இருந்த நாம அதையெல்லாம் இப்போ ஒரு காரணப் பெயரா யோசிக்க தோணுது.

வடக்கு-தெற்கு அப்படின்னு பார்க்கும்போது 

                திடீர்னு ஒருநாள் 'பியர் கிரில்ஸ்'ஓட 'Man vs Wild' நிகழ்ச்சியை பார்த்துட்டு இருந்தேன். 'நாங்க ஏன்டா நடு ராத்திரில அந்த காட்டுக்கு போக போறோம்'ன்ற போல தான் இருக்கும் அனாலும் அதை பாக்க, ஒரு அடிப்படையான விஷயத்தை கேட்கும் போது ஒரு அலாதி சந்தோஷம் எனக்கு. 

           அப்படி என்னனா வெட்ட வெளியில ஈரப்பதமான எந்த எடத்தலயும் இருக்க ஒரு கல்லுல பச்சை பாசி வளராத இடம் தான் வடக்கு...! அட! வடக்குல சூரியன் வராது அதனால பசய்யமும் இருக்காது.!

 'வடக்கிருந்து உயிர் விடுதல்'ன்ற சொல்லாடல் அருமையானது தான். இரும்பொறையும் பிசிராந்தையாரும் ஞாபகம் வந்தா சந்தோஷம் தான்.

 

இப்போ நம்ம திடீர்னு யோசிக்கும்போது இந்த திக்விஜயம் அப்படி என்ற ஒரு வார்த்தையும் நமக்கு யோசித்து பாக்கணும்.

அப்போ இது நாள் வரையும் இடுகுறிப்பெயரா யோசிச்சிட்டு வந்ததும் கிழக்கு-மேற்கு கொஞ்சம் பிரிச்சி பார்த்தோம்னா கீழ்த் திக்கு-மேல் திக்கு அப்படின்னு பார்த்தா கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்கு இல்லையா..!

இது எல்லாமே என்னுடைய 'ஒருவேளை இப்படி இருக்குமோ?' அப்படி என்ற ஒரு யூகத்தின் அடிப்படையில் தான் கேட்கிறேன் இதனுடைய அடிநாதத்தை நான் இன்னும் தேடி பார்க்கல.

 

ஆனா கண்டிப்பா கீழ்த் திக்குனு யோசித்துப் பார்க்கும்போது தரை எப்பவுமே கடலைவிட மேல இருக்குது. கடல் கரையிலிருந்து பார்க்கும் போது கீழ இருக்குற திசையா தான் இருக்கும். அப்படின்னா கண்டிப்பா சூரியன் எல்லாருக்குமே கீழேதான் உதயமாகிறது குறைந்தது இந்த வங்காள விரிகுடாவின் கரைல இருக்க எல்லாருக்கும்.!

கொறஞ்சு இதெல்லாம் பாக்கும் போது 

கீழ் திக்கு - கிழக்கு

மேல் திக்கு - மேற்கு

வரா திக்கு - வடக்கு

னு யோசிக்க தோணுது. கிழக்குல இருக்க கோடில ஒரு பிஸுடோ சயின்ஸா கூட போகலாம் இல்ல மறைந்தும் ஆராயத உண்மையா இருக்கலாம். ஆதாரம் இல்லாத வரை வெறும் அனுமானம் தான். 

ஆனா இது என்றும் உண்மை தான் - 'கிழக்கு நோக்கி நிற்கின் இடக்கை வடக்கு' நான் கேட்ட தமிழ் அறிஞரின் சொல்லாடல்

 

தேவையும் பணமும்

ரொம்ப நாள் கழிச்சு ஊருக்கு வந்த பிறகு ஒரு நாள் என் நண்பனோட போயிட்டு இருக்கும்போது 

என் நண்பன் "அந்த ஆள தெரியுமா" கேட்க 

"என்னடா ஆச்சு?! தெரியாது" நான் சொல்ல

"அவன நல்லா பார்த்துக்கோ அவன்தான் போன வாரம் அந்த மெக்கானிக் பையன தலைய அறுத்து கொண்ண 3 பேர்ல இவனும் ஒருத்தன் இன்னைக்கு பெயில்ல வந்துட்டான்" 

"என்னடா சொல்ற கொலை நடந்ததா" அப்படின்னு கேட்க 

ஆமாடா தொழில் போட்டி தான் கொலைக்கு கரணம். அந்த பையன் மெயின் ரோட்ல ரோட்டுல மெக்கானிக் ஷாப் வெச்சிருந்தான் இவனுங்ககளோ உள் மெக்கானிக் ஷாப் வெச்சிருந்தாங்க, அந்த பையனுக்கு நெறைய வண்டி போறது பாத்து காண்டு ஆயிபோயி அந்த பையன மிரட்டி இருக்காங்க. அந்த பக்கம் வர வண்டிய நான் பாக்கல நீங்களே பாத்துக்கோங்க சொல்லிருக்கான்.

ஆனா ஒரு வாரம் கழிச்சு அதே ஆளுங்க அந்த பையன் அந்த பனைமரத்துக்குப் பக்கத்துல வச்சி தலையை துண்டாக்கிட்டு போயிட்டானுங்க. பணம் பண்ற தொழிலே எமன் ஆகிடுச்சு. பொழப்பு தேடி வெளியூர்ல வந்து திறமையா பொழச்சவன கொன்னுட்டாங்கனு சொல்ல

அதே இடத்தில் ஆறாவது படிக்கும்போது தொடைல தெருப்பா தெரிஞ்ச தடித்த முடியால அந்த பையன் பருவம் வந்துட்டான் நல்லா காமிச்சு கொடுத்துச்சி கொஞ்சம் அரும்பு மீசையும் தான். அதே பனமரத்த தாண்டி நகரும் போது அந்த பையன் சொன்ன வார்த்தை காதுல மறுபடியும் கேட்டுது

"பணம் ஒரு விலைமாது யார் திறமையா வலிமையா இருக்கானோ அவன் பின்னாடி போயிடும்"

ஏண்டா இப்படி சொல்ற வேணாண்டா சொன்னோம். அவனோட கோவத்திலும் வெறுப்பிலும் வந்த வார்த்தை தான் அது எங்களுக்கு புரிஞ்சுது.

"அவங்க பின்னாடி தான் எப்போதும் அந்த பணம் போது" அப்டின்னு உரக்க சொன்னான்.

அப்பாவால் கைவிடப்பட்ட அந்த பையனுக்கு வேற என்ன பண்றதுன்னு தெரியல வெகுளியான தங்கச்சி என்ன பண்றது தெரியாதா அம்மா இப்படி மூணு பேரும் தன்னுடைய பாட்டி வீட்டில அழையா விருந்தாளியாக இருந்தாங்க.

 

இப்படி கசப்பான சம்பவங்கள்னால பொதுவா பணம் பத்தி பல பிம்பம் இருக்குது. இப்படி பல பிம்பத்துக்கு நடுவுல நமக்கு நல்லது சொல்லித்தர அதே உலகம் பணத்தோட முக்கியத்துவத்தை சொல்லித்தர மறந்துடுது

பெருமான்மையா  நம்ம கட்டமைப்பில் பணத்தை எப்பவும் 

வில்லத்தனமாக பார்க்கிறது,

பணம் உடையவர்களுக்கு கருணை இருக்காது,

பணம் இருக்கிற திமுருல எல்லாம் செய்யறான்,

நாலு பேரு வயித்துல அடிச்சு வாங்குனது,

 

ஆனா கொஞ்சம் யோசிச்சி பார்த்தோம்னா பணம்ன்றது என்ன ?

நமது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்கிற உழைப்பின் ஒரு உத்திரவாதம்

நமக்கு தேவைக்கு பணம் இருந்தா போதும் அப்படி என்ற அளவுக்கு தான் யோசிக்கிறோம் ஆனால் தேவைன்றது என்னனே யோசிக்கிறது இல்லை பெரும்பாலும் தேவை என்று சொல்றது என்னனா 

அடிப்படைத் தேவைகளை தான் - நல்ல நிலையான வருமானம் (வாழ்க்கை தரத்தை அப்படியே கொண்டு போக), நல்ல துணிமணி, ஒரு கல்யாணம் பண்ற அளவுக்கு தேவையான தொகையும்  நகையும் , இதுக்கு நடுவுல இந்த விழா அந்த விழானு எந்த விழாவுக்கு எவ்வளவு தேவையோ அவ்வளவுனு பணத்தை பத்தியான தேவை சுருங்கி இருக்கு

இந்த சமுதாயத்தில் எந்த ஊர்ல பொருளை கொண்டு போனாலும், ஒரு ஆயிரம் பேர் சம்பந்தப்பட்டு இருப்பாங்க, அது அந்த ஊர் VAOலிருந்து அந்த கம்பெனி உடைய செக்யூரிட்டி இப்படி பல ஆயிரம் பேர் இந்த பொருளோட சம்மந்தப்படுறோம். இந்த பொருளோட விலையும் பணத்தோட மதிப்பும் நம்ம சமூக மனப்பாண்மை போல கட்டுக்கடங்காமலும் சில நேரங்கள்ல அடங்கி ஒடுங்கி புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டு இருக்கு

உண்ண உணவு 

உடுக்க உடை 

இருக்க இடம் நம்முடைய தேவை சுருங்கி இருக்கிறதில்ல 

 

நம்ம குழந்தைகளுக்கான கல்வி-ன்ற இடத்திலேயே பல ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்து விடும் நிலை இருக்கு.

 

சரி அரசாங்க பள்ளியா இரு‌ந்தாலும் அரசாங்கத்திற்கு தேவையான பொருட்களை யார் உற்பத்தி பண்ற அந்த உற்பத்தி பண்ற பொருள்களுக்கான இடம் எங்கிருந்து வருது

நாம சாப்பிடுற சாப்பாட விளைவிக்கிற இடமும் உபகரணமும் நமக்கு தேவை இல்லையா 

நம்மளுடைய கழிவுகளை சுத்திகரிக்கற இடமும் உபகரணங்களும் நமக்கு தேவை இல்லையா அந்த கல்வி கற்கிறோம் என்ற அந்த இடத்துக்கு அனைத்தையும் நமது தானே 

அதேசமயம் நம்ம குழந்தைகள் விளையாட வேண்டிய இடத்துக்கான தேவை நமது தானே

இந்த மருத்துவமனையில் இருக்க ஒவ்வொரு ஒவ்வொரு உபகரணங்கள் அதை தயாரிக்கிற இடம் அந்த மருத்துவமனைக்கான இடம் அப்படின்னு பார்த்தோம்னா 

இத்தனை விஷயத்துக்கும் நம்ம பணம் பண்ணனும் அதுமட்டுமா

குறைஞ்சது ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு போகறதுக்கு இன்னைக்கு எது வேணும்னாலும் ஒரு வண்டி தேவை இந்த வண்டி இது நம்ம யோசிக்கவே 

நம்முடைய தேவைகள நம்ம உணரும்போது தான் பணம் பண்றதே  எவ்வளவு முக்கியம்ன்னு யோசிக்க ஆரம்பிக்கறோம். அந்த பணத்தை எப்படி செய்யறது ?

ஒரு நல்ல விஷயம் என்னன்னா இங்க நம்ம ஏற்படுத்துகிற ஒரு பொருள் கோடிக்கணக்கான பேர் செய்ய முடியும் நீங்க அந்த கோடிக்கணக்கான விற்பனையில பத்து ரூபாயை லாபம் எடுத்து பங்கிட்டாலும் நம்ம குழுவோடு சம்பாதிக்க முடியும.

ஆனா யாருக்காக உழைக்கிறோம் எதுக்காக உழைக்கிறோம் என்ற கேள்வி யோசிக்க தான் வேணும்.

காமம் காதல் கல்யாணம்

எல்லா மதத்திலும் ஆணுக்கு ஒரு மிகப் பெரிய பதவி இருக்கு... என்னன்னா துறவி தாங்க  அதுலயும் கல்யாணம் ஆகாத துறவிதான் உயர்ந்தவரா காட்டப்படுவார்கள் ரிஷியா இருக்கட்டும் இல்ல சூஃபி-யா இருக்கட்டும் இல்ல நம்ம ஃபாதர்ரா இருக்கட்டும் ஏன் பௌத்தம் சமணம் அப்படின்னு எடுத்துகிட்டா கூட பல இடங்களிலும் கல்யாணம் ஆகாத ஆண்களை தான் நம்ம அந்த மதத்துடைய தலை சிறந்த தலைவராக பார்க்கிறோம்.

இத பத்தி யோசிக்கும்போது ஓஷோ-வோட ஒரு தத்துவம் தான் தோணுது 

எந்த ஒரு மரத்து மேல ஒரு துணியை மூடி வைத்தால் மனுஷனுடைய மூளை என்ன செய்யுமா அந்த துணியை கழட்டி அதுக்குள்ள என்ன இருக்குனு பார்க்க தோனும் மணுஷனுக்கு

ஆனா நம்ம ஊர்ல இல்ல இந்த உலகத்துல பல இடத்துல - அந்தத் துணிக்கு மஞ்சள் குங்குமம் என்ற முலாம் பூசி நம்ம கண்ணத்தில போட்டுக்குனு கையெடுத்துக் கும்பிட்டு அதை வணங்கி விட்டு சாஷ்டாங்கமாக தொப்புள்ல மண்ணு படுற அளவுக்கு கும்பிடுறோம். இப்படி பக்தி உணர்வ கொண்டு அந்தக் ஆர்வத்த கம்மி பண்றோம். 

இந்த காமம் என்ற உணர்வ கட்டுப்படுத்த நம்மளா வகுத்துக்கொண்ட ஒரு விஷயம் இந்த பிரம்மச்சாரியம். சமூக ஒழுங்க கடைபிடிக்க உதவறதும் இதுதான். இது ஒவ்வொரு மதத்திலும் ஒவ்வொரு பெற்றோர்களும் சிறுவயதிலிருந்தே ஆண்களுக்கு போதிக்கப்பட்ற ஒரு விஷயம். ஒரு பெண்ணுக்கு பிரம்மச்சரியத்தை சொல்லித்தராங்களோ இல்லையோ (பதிலா கற்பு இருக்கும்) ஒரு ஆணுக்கு கண்டிப்பா அந்த மதம் ப்ரம்மச்சாரியாத்த சொல்லி தருது. பெண்கள்களுக்கு என்னவோ அவர்களுடைய வாழ்க்கை ஒரு குழந்தை பிறந்தால் தான் நிறைவடைவதாக ஒவ்வொரு மதமும் சொல்லுது அது  என்ன பயம்னா பெண்கள் எல்லாம் இங்க துறவி ஆயிட்டா ஜனத்தொகை கம்மி ஆயிடும். அதனாலேய பெண்களுக்கு துறவி என்ற ஒரு பதவியை ஒவ்வொரு மாதமும் கொடுத்து வைக்கல. (கிறுத்துவ கன்னியா பெண்களும், சமணம் பூண்ட மணிமேகளையும், சக்தி மார்க்கமும் விதிவிலக்குத்தான்)

இரண்டாவது முலாம் பூச்சா மறுபடியும் படிப்பு, பெரியவங் சொல்றத எதிர் கேள்வி கேட்காம கேட்டுகணும் என்ற ஒரு முலாம் பூச்சு மூலமா       ஆண்களுக்கு ஆர்வமும் கேள்வி கேட்குற மனபாண்மையும் மட்டுப்படுத்தப்படும். இதையும் தாண்டி குசும்பா கேட்கிற பசங்க இருக்கத்தான் செய்வாங்க. அப்படிதான் ஒரு நாள் என் நண்பன் இனப்பெருக்க அறிவவியல் பாடம் எடுக்கும் போது, 'அது எப்படி சார் இந்த விந்து போய் அந்த கருமுட்டையை சேரும்'ன்னு கேட்க அதெல்லாம் அப்படிதான் சேரும் அப்படின்னு சொல்லி அவசரமா பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் தனித்தனியாக வகுப்பு எடுத்தாங்க அந்த இனப்பெருக்க உயிரியல் வகுப்ப.

அப்ப அந்த கேள்விக்கான அர்த்தம் புரியல ஆனா இன்னைக்கு திரும்பிப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அந்த கேள்விக்கான விடைகள் நம்மள சுத்தி இருந்துகிட்டே இருக்குனு யோசிக்கறேன். கோயில் உடைய சிற்பங்களைப் பார்க்கும் போது இல்லைன்னா இந்த சின்ன சின்ன உயிரினங்கள் உடைய இனச்சேர்க்கைய பார்க்கும்போது நமக்கு கண்டிப்பா அதற்கான விடை கிடைக்குது. இந்த உயிர்கள் நம்மள சுத்தி இருக்கிறது அவ்வளவு ஒரு நல்ல விஷயம் தான். பெற்றோர்கள் சொல்லிக் கொடுக்காத முடியாத விஷயங்களையும் இந்த சின்ன சின்ன உயிரினங்கள் எல்லாருக்கும் சொல்லிக் கொடுக்குது. பட்டாம்பூச்சியாய் இருந்தா கூட சரிதான் அதுங்க ஒன்னா சேர்ந்து பறக்கும்போது ஏன் அப்படி பறக்குதுன்ற கேள்வி கேக்க தோணும். அறிவியல் இந்த முலாம் பூச்ச சத்தமில்லாம உடைக்குது.

எப்படி நம்ம இந்தப் படிப்பு முலாம் பூச்சில் இருந்து வெளியே வரும்போது 14/16 தொட்டிடுறோம் அப்பவே நம்ம பருவ தனிமையும் சுட்டெரிக்க ஆரம்பிக்குது. பத்தாம் வகுப்பு முடித்த பிறகு ஏதோ கொம்பு முளைக்குதோ இல்லை, ஆணையும் பெண்ணையும் யோ இந்த பருவத் தனிமை  வாட்டதான் செய்யுது. இதற்கான விடையை நம்ம என்ன தான் கடவுள் கையில் தேடினாலும் சில நேரம் சக்தி கொடு என்று பாடினாலும் அந்த பெண்/ஆண் சக்தியை தான் நம்ம நாடி நிற்கிறோம் காதல் என்ற உணர்வ.! அவர்களுடைய கணிவு கொடுக்குற பேச்சா இருக்கட்டும் இல்ல ஒரு அங்கீகரிக்கிற பார்வையா இருக்கட்டும், அது ஒரு பசுமரத்து ஆணி போல நம்ம நெஞ்சில பதிய தான் செய்யுது.

சரி இந்த படிப்புகள் மூலம் பூச்ச தாண்டி நம்ம கொஞ்சம் மேல வந்து

அப்படியே காதல யோசிச்சி பார்க்கும்போது இந்த பொருளாதார தடை தான் வந்து நிக்கும்.  ஒரு பொண்ணை யோசிச்சு பார்க்கும்போதே

குறைஞ்சது 

அவளுக்குத் தேவையான விஷயத்த எல்லாம் அவனால வாங்க முடியுமானு? கேட்ட அந்த லிஸ்டு தான் வந்து நிக்கும்

அவளுக்கு நாப்கின் வாங்கி தரமுடியுமா ? 

(இயற்க்கைனாலும்  - முகம் சுளிக்கற கேள்வி தான் பொதுப்புத்தியோட ஆயுதம்)

அவளுக்கு நல்ல துணி வாங்கி தருவானா?
அவளுக்கு நல்ல சோறு நல்ல வீடு கொடுப்பானா?

அவளுக்கு பிரசவம்னா நல்ல ஹாஸ்பத்திரில சேப்பான ? இல்ல தர்மாஸ்பத்திரிலயா ?

இப்படி அடிப்படை தேவை அந்தஸ்து பத்தி ஆயிரம் பொதுக் கேள்வி வரும்.

இதெல்லாம் நம்ம தாண்டி வர காமமும் காதலும் பிறந்து இறந்து பல ஜென்மம் எடுத்து கடைசியில் கல்யாணம் என்ற பொது இடத்துக்கு வரும். சில நேரங்களில் காமமும் காதலும் கல்யாணமும் ஒரு சில பேருக்கு கைகூடிய வந்தாலும் பல பேருக்கு கை கூடுவதில்லை.

இந்த பருவ தனிமையை தணிக்க கடைசியா நம்ம கிட்ட இருக்க பிரம்மாஸ்திரம் என்னன்னா இந்த சமூகத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அதாவது காதலையும் காமத்தையும் அங்கீகரித்த கல்யாணம் என்ற பேக்கேஜ் தான் இதுல தான் எல்லாமே ஒன்னா இருக்கு. வெறும் காமம் காதல் மட்டும் இல்ல ஒருத்தரோட நட்போடு வாழ்நாள் முழுதும் பயணிக்கிற ஒரு விஷயமும். அந்த இருவரும் ஒரு கூட்டத்தோட வாழுற சமூக வாழ்வியலும் தான்.

அது மட்டுமா ஒரு பிள்ளையை பெற்று எடுக்கிறது அவங்களை வளர்த்தெடுக்கிறது, அந்த பிள்ளைகளால் வரும் சந்தோஷம்னு பல விஷயமும் இந்த பேக்கேஜ்லதான்.

இந்த கல்யாணம் என்ற பேக்கேஜில் ஏதாவது ஒண்ணு நினைச்சு மட்டுமே இங்க உள்ள வந்து இருந்தா அவங்களுக்கு கண்டிப்பா வலி தான் மிஞ்சும் . இதுல எல்லாத்தையுமே ஆல்ரவுண்டர் இருக்கலாம் இல்ல ஸ்பெஷலிஸ்ட் இருக்கலாம் ஆனா கண்டிப்பா குறைந்தபட்ச எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சு இருக்கணும் பழகவும் செய்யணும் அது அவங்க ரெண்டு பேரோட விருப்பத்தோட.

Enroute OMR..!

 

                Whoever is an engineer in Tamilnadu must be might aware of the GST road and OMR road, the former road leads us to Anna University at the start of engineering counseling. The later road is well known for major IT Companies, At least this road might be discussed as their second option in their job search irrespective of their core field in engineering.

The long-waiting Kamatchi Hospital signal is a landmark of this road. The 'chor rasta' (four roads)connects the Pallavaram, Medavakkam, and Velacherry. The 200 ft road that links the GST and OMR is well known to people in Tambaram commissionerate. Many suburban people use this road to reach Thiruvanmuyiur or OMR.

For any youngster who comes along the GST and enters the 100 ft to reach OMR, the breeze they get from Pallavaram 'Periya Eri' is bliss. At any speed bike travels, the lake's breeze appears to be an oasis in summer weather, making them reduce their speed to enjoy it slightly.
After crossing a few signals to the next Lake... you may think that your blissful moments may continue at Vel's university adjacent to Nemilichery Lake, neither the so-called university nor Nemilichery Lake favour your thoughts. The 200 ft road will be almost at 1st-floor height compared to the road to Vel's University/Lake Road.

For another 2 km, you could witness a deserted road of trees. The furious sun might bake you on the road like a thar oven. Certainly, the Keelkattalai is an order of our nature to cool our suffocated clothes'(from our fuming sweat). Unlike Nemilchery Lake, this lake is obvious to everyone and an eye treat amidst the brand-new concrete jungle. Not to mention the free space levies a cost on us, the 6 lane becomes 4 lane here! Oh oh oh... government has not made it as 4 lanes in the interest of the lake & people's recreation. Our heavy trucks use each lane on either side of the road for parking.

 
Neither the sun nor the dust will leave you. You need to travel another 2 km, to find another oasis in the arid city roads... Narayanapuram Lake one another eye feast awaiting you. You can spot rare birds also here. The Nageshwari Amman on the 'Eri Karai' road may hint to you that this region could be once ruled by snakes.

The moment you cross the Lake you start to see buildings fitted with glasses of green tint. Building might be shining but traffic and noise along with petroleum fumes make your face dull. If you are lucky you may escape the 1km traffic and Velachery - 200ft road junction within a minute. Otherwise, you watch the vehicles moving in all 7 directions for 8 to 15 minutes. Don't worry this place will help you to think a lot, about how the National Institute of Ocean Technology formed a marshland... they might be interested in the ocean but not about the people who are saved by marshland.

You may get a funny title like "Mountain on Marshland"  after seeing the Perungudi dump yard. You may be carried away by similar ideas but when the signal turns red to green your mind comes to the acceleration throttle of your bike engine instead of thoughts. Erk most of us want to cross the marshland in a single breath, not because the road is free, but due to the bad smell of the dumpyard. 

   

When you cross the stretch straight opposite to the dumpyard you will witness the Chennai One IT Park at the cost of signal,


                                                                                                                                            

காம்பௌண்டு வீடு

                                            சுமார் பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி அப்பாவோட வீட்டுக்கடனை அடைச்சி முடிச்ச பிறகு அண்ணனோட வீட்டுக் கடன் வாங்குவதற்கு சந்தோஷமா தயாராக இருக்கும் ஆமா நம்மள நம்பி கடன் தருவது ஒரு நல்ல விஷயம் தானே அன்னைக்கு அப்பகட காவி கட்டின வீடு அப்புரோவல் பிளான் பெரிய எதிரி சீட்டில் சென்னை ஏர்போர்ட் அல்ல இரண்டு செராக்ஸ் போட்டு தெரிஞ்ச பில்டர் பிளான்

பில்டர் பேனர்கட்ட எடுத்துட்டு போய் இருந்தோம் அந்த ஜெராக்ஸ் பார்த்துட்டு

ஒரிஜினல் காப்பி கொடுங்க அப்படின்னு கேட்டார் இந்த ஒரிஜினல் வாங்கி பார்த்த பிறகு "பரவாயில்லையே நிறைய காலியிடம் இருக்கே..! பெருசா கட்டலாமே..!"ன்றார்

இல்லைங்க..! மாடியில் வீடு கட்ட தான் இப்போ பிளான் பண்ணிட்டு இருக்கோம் மிச்ச இடத்தை பியூச்சுர் யூஸ் பண்ணிக்கலாம்னு வெச்சிருக்கோம்.

ஓஹோ.. சரி.! னு சொல்லி பிளான் போட்டு கொடுத்தாரு அப்படியே வாங்கிட்டு வந்துட்டோம். அன்னைக்கு நைட்டு அந்த பில்டர் பிளான் போடும் போது எங்க இடத்தை 'எவ்ளோ பெரிய இடம்'னு சொன்னதை இருபது நிமிஷம் பேசி சந்தோஷப்பட்டு இருப்போம். இருக்க ஒரு இடமும், நல்ல வீடும், தண்ணிக்கு ஒரு கிணறும் அமையரளவு அப்பா அம்மா எடுத்து அந்த முயற்சியை அந்த நைட்டு, அந்த வாரம் முழுசா பேசி தீர்த்தோம்.

ஆறில் ஒரு பங்கு வீடு மாடிப்படி, பால்கனி, வீடு னு அமைய மீதி 5 பங்கு கிணறு மாமரம் எலுமிச்சை செடி வாழை மரம் ரோஜா வாழை, கனகாம்பரம், கருவேப்பிலை, இரண்டு மூன்று வேப்ப மரம்னு  செழிச்சு கெடந்துச்சு காலையிலிருந்து இந்த செடிங்க நடுவுல வந்து அரை கிலோ மீட்டர் தூரம் நடந்து கொண்டே அந்த பிரஸ் பண்ணிட்டா காலை நல்லா ஆரம்பிக்கும்.

அப்ப இருந்த நேரத்தில் எனக்கு கல்யாணம் நடக்காதுனு யோசிச்சு இல்லையோ கண்டிப்பா வீடு கட்டுவேன்னு யோசிக்க கூட இல்ல - வேற ஏதோ பெருசா செய்ய போறோம்னு  இருந்தாச்சு. ஒரு வேலை வீடு கட்டுறத சினிமால ஹீரோயிசமா காமிச்சா அத பத்தி யோசிச்சி இருப்போம் போல..!

பல மாசமா பேசி வச்சி நடந்து இருந்தாலும் அந்த விஷயம் மட்டும் சட்டனு நடந்ததா போல நெனச்சுக்கிட்டு இருப்போம். அப்படித்தான் அன்னைக்கு வீடு கட்ட இடத்தை அளக்க அடுத்த வாரம் மேஸ்திரி வர வைக்கணும்னு முடிவு எடுத்து அந்த 6 பங்குல 5 பங்கா இருந்த மரத்தை எல்லாம் வெட்ட சடார்னு ஆள் வந்து நின்னாங்க. 

 

அந்த ஆளுக்கு வந்து 'என்னமா மாமரம் பால் மரமாச்சே இது அப்படியே வெட்டக்கூடாது'னு சொல்லி மஞ்சள் குங்குமம் எடுத்து வரச்சொல்ல அப்படியே ஒரு டம்ளர் பாலையும் கொண்டு வர சொன்னாங்க. வீட்டுல இருக்க எல்லாரையும் வரச் சொல்லிட்டு பால்மரத்த வெட்டுறதுக்கு முன்னாடி மஞ்சள் குங்குமம் வெச்சு கற்பூரம் ஏத்த சொல்ல அம்மாவும் அப்படியே செஞ்சாங்க.! அது என்னவோ வாரா வரம் சட்னிக்கு தேங்காய் தந்த தென்னை மரத்தை பெருசா எடுத்துக்கல ஆனால் வருஷத்துக்கு  ஒரு தடவை மாங்க காய்க்கிற இந்த மாமரத்துக்கு மட்டும் பூஜை எல்லாம் செஞ்சு அதை வெட்ட தயாரா இருந்தாங்க 

சரி சாமி கும்பிட்டாச்சு இந்த மரத்தை வெட்டினால் பாவம் இல்லை என்று சொல்லி எல்லா மரத்தையும் வெட்டி தரைமட்டமாக்கி வீடு கட்ட தயாராகிட்டோம்.

அன்னைக்கு அந்த மேஸ்திரி அளந்து கொடுத்த ஆறு மாசத்துலேயே மாமரம் இருந்த இடத்தில் வீட்டோட சாமி அறையும் எலுமிச்சம் இருந்த இடத்திலேயே படுக்கை அறையும் ரோஜா இருந்த இடத்துல பால்கனினு எல்லாம் கட்டிடமாக மாறிடுச்சு 

வீட்டுக்கு ஒரு மரம் வேணும்னு சொல்லி என் வீட்டு செவுத்துல மரத்தை சிமென்டுல வரஞ்சிட்டேன. மாற்றம் ஒன்று தானே வாழ்க்கை ஆமா உயிர் உள்ள மரம் எல்லாம் போயிட்டு இன்னிக்கு செவுத்துல சிமெண்டு மரமா நிக்குது 

அப்படியே இந்த வீட்டோட பரனை போடும்போது ஒன்றை அடி வெச்சா பக்கத்து வேலைக்கு போகும்னு மேஸ்திரி சொல்ல அதுக்கு கிட்டத்தட்ட குடும்பமா சேர்ந்து என்ன பண்ணலாம்னு யோசிக்கும்போது எது பிரச்சினையா இருக்காதோ அத பண்ணிட்டு போங்கனு சொல்லி முடிவெடுத்தாச்சு

அப்பத்தான் நிறைய இடம் இருக்குனு சொன்ன அந்த பில்டர் ஞாபகம் வந்தது நிறைய இடம் இருந்து என்ன இடத்துக்கு ஏத்த மாறி வீடு கட்ட மனசில்ல/ மனசுக்கேத்த இடம் இல்ல. அப்படி யோசிச்சிட்டு பைக் எடுத்துட்டு கிளம்பிட்டேன். ரோட்டுல போகும் போது 600 சதுர அடி 800 சதுர அடி 1200 சதுர அடியில் மனைகள் விற்பனைக்கு வரும் விளம்பரம் பார்க்கும்போதுதான் தோணுது இந்த நடுத்தர வர்க்கத்துக்கு இது (காம்பௌண்ட் வீடு ) போதும் அப்படின்னு சொல்ற மாதிரி இருந்திச்சி. ஒருவேளை மரம் செடி வச்சுக்கிற அளவுக்கு நமக்கு அறிவும் திறமையும் இல்லையோ இல்ல அந்த அறிவையும் திறமையையும் விலை பேசி விக்கிற அளவுக்கு திறமை இல்லையேன்னு யோசிக்க வைக்குது. இன்னொரு பக்கம் யோசிச்சா அந்த மரம் செடிகள் எல்லாம் நம்ம வீட்டிலேயே இருக்கணும் னு ஆறடி வீட்டை சுத்தி விட மனசு இல்லையோனு யோசிக்க தோணுது.

சிரி ஆகுற வழியை பார்ப்போம்னு நம்ம விளையாட காலியிடம் இருந்ததுபோல நம்ம குழந்தைகள் தெருவுல இருக்க எடத்துலயும் / ஏரியால ஒரு மூளையில் இருந்த பூங்காவா சரிசெய்ய கிளம்பினேன்.

காந்தியும் டிஷ்வாஷரும்

                                       

source: openaiart 

                                ஒரு சாதாரண நடுத்தர குடும்பத்தில "ஸ்கூலுக்கு போறப்ப சாமி கும்பிட்டுட்டு போடா", "ஸ்கூல் முதல் நாள் போறப்ப நல்ல நேரம் பார்த்து போடா" ன்னு  சொல்ற குடும்பத்தில பொறந்த பையனுக்கு இருக்கிற பெரிய பயம் என்னன்னா... எப்படியாவது தன் சொந்த முயற்சியால வேலை கிடைக்கணும்னுறது. 

 

                                  அப்படி வேகமா வேலை கிடைக்கலனா... உடனே அம்மா தனக்கு தெரிஞ்ச ஜோசியரிடம் இல்லனா தன்னுடைய அக்கா தங்கச்சி நல்ல ஜோசியர்னு  யார் சொல்றாங்களோ.! அந்த ஜோசியர் கிட்டே போய் ஒரு தாயத்து வாங்கி வாங்கிட்டு வந்து கட்டிவிட்றுவாங்க அப்ப அந்த தாயத்து கட்டி நமக்கு கொஞ்சம் மாசத்திலே வேலை கிடைச்சிருச்சு னா அந்த ஜோசியர்னால தான் இந்த வேலை கிடைச்சிடுச்சுன்னு சொல்லி  சொல்லியே அம்மா அந்த ஜோசியருக்கு பிராண்ட் அம்பாசிடரா மாறிவடுவாங்க.!  அப்படி மாறுவதை யாராலும் தடுக்க முடியாது.! ஒருவேளை படிச்சு முடிச்ச பிறகு நாலு மாசமா 'பீஃபா' வீடியோகேம் விளையாடுதுனால, எனக்கு தாயத்து கட்டி விடலையோ..! சரி 16 வருஷ படிப்புக்கு 4 மாசம் லீவு நமுக்கும் வேணும் தானே..!

ஆனா இந்த தாயத்து கட்டிறதுக்கு முன்னாடி 10 வருஷம் படிச்சதுக்கு கிடைச்சதாவோ இல்ல கொறஞ்சது 10 லிருந்து 50 ரெஸ்யூம் கொடுத்து இன்டெர்வியூக்கு போனதுக்காக வேலை கிடைச்சதுனு சொன்னா அது நம்ம மனசுக்கு ஆறுதலா இருந்திருக்கும்... ஆனால் தாயத்தால வேலை கெடச்சதின்னு  சொல்லும்போதுதான் நம்ம மனசுக்கு வருத்தமா இருக்கு.

 

அது என்னவோ அதே குடும்பத்தில் அக்காக்கோ  தங்கச்சிக்கோ வேலை கிடைக்கலனா முயற்சி பண்ணினா வேலை கிடைச்சுடும்னு சொல்லி ஆறுதல் சொல்றவங்க கொஞ்ச வருஷத்துல, வேலை கிடைக்கிதோ இல்லையோ தாயத்து கட்றாங்களோ  இல்லையோ ஒரு மாப்பிள்ளை பார்த்து கட்டிடணும்னு முடிவு பண்ணிடுறாங்க. இந்த தாயத்துக் கட்டிக்கொண்டு வேலைக்கு போகணும் என்ற கட்டாயம் எல்லாம் ஆண்களுக்கும் வேலை கிடைக்கலன்னா (/கெடச்சாலும்) சீக்கிரமா கல்யாணம் கட்டிக்கணும் கட்டாயம் பெண்களுக்கு இருக்கத்தான் செய்யுது.

கல்யாணம் பண்ணனும்னு பேச்சு எடுக்கும் போது தான்... நம்ம சுத்தி இருக்கிறவங்களோடு 'பெண் கல்வி', 'பெண் வேலை'ன்ற யோசனை அப்பட்டமா தெரியுது. பெரும்பாலும் இவங்க சொல்றது எல்லாம் 'பெண் கல்யாணம் ஆன பிறகு பெண்கள் தங்களுடைய வேலையை விட்டுடுவாங்க', 'பெண் சம்பாதியம்  வீட்டோட மேல் வருமானம்', 'பெண்கல்வி ஒரு பாதுகாப்பு மட்டும்'தான்ற நினைப்பு இருக்கத்தான் செய்யுது. பொதுவெளியில பெண் கல்வி, பெண்ணின் வேலை, பெண்ணின் பொருளாதார சுயச்சார்பு பத்தி பரவலா பேசினாலும்  நடைமுறைல கொண்டுவரதுக்கு நெறைய மெனக்கெட வேண்டியிருக்கு.

இப்படிப்பட்ட செயல் மற்றும் எண்ணங்களை பின்னணியில் என்ன இருக்கும் யோசிச்சு பார்த்தா நம்ம வீட்ட பாத்துகிறது, சமையல் செய்யறது குழந்தைகள கவனிச்சிக்கிறதுனு பலவித பொறுப்ப பெண்கள்தான் பாத்துக்கிட்டாங்க-பாத்துக்கிறாங்க. கழுதைப்புலி, கடல்குதிரை போன்ற உயிரினங்கள யோசிச்சு பாத்தா சமூக மாற்றம் வருமோ என்னவோ!

இந்த வீட்டு வேலையை தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும்னு  சிக்கி தவிகரத்திலிருந்து பெண்களை கணவனோ, மாமியாரோ இல்ல அந்த குடும்பமோ விடுதலை செய்யுதோ இல்லையோ மிக்ஸி கிரைண்டர், பிரிட்ஜ், வாஷிங் மெஷின், டிஸ்வாஷேர், கிளீனர் ரோபோ போன்ற கண்டுபிடிக்கிறதுதான் திரும்பத் திரும்ப அதே வேலையை செய்யற கட்டாயத்தில் இருந்து விடுதலை செஞ்சியிருக்கு.

 

பெண்கள மட்டும் விடுதலை செய்யல!  பெண்ணை சரிசமமா நடத்த நினைக்கிற நடத்துற ஆண்களையும் "நான் என்ன உங்க வீட்டு வேலைக்காரியா" ன்ற வசனத்திலிருந்தும் விடுதலை செஞ்சியிருக்கு.

 

தான் வேலைய தானே செஞ்சுகிட்டா! யாரும் யாருக்கும் அடிமையாக இருக்க வேண்டாம் என்று காந்தி முறை தான் ஞாபகம் வருது 

 

 

Will Chennai Bus be Tamil Nadu Bus?

 

            Are you happy with Indian 2? At least, it would help if you were pleased with the Indian 1, to bring back the goosebumps moments. I hope every kid in 90's, would have tried putting their index finger on top of the middle finger and punching someone and twisting their wrist. It's an "Indian" film effect after seeing the Indian movie, everyone
becomes a fan of the 70-year-old and always remembers this moment and the leather belt and the small dagger and varma kalai.

When we turn back and see the film, is corruption alone a problem? The greed of the bureaucrats is a real problem there. What else worsens the situation there? One of the root causes is the rigid administration policy and lack of transparency.

In that particular movie Indian 1, the crux of the story happens around a home surrounded by a paddy field far away from Chennai. The son of Indian Thatha moves from the village to the city, searching for a job. After 30 years, we don't see any paddy fields in the Thirumullaiyvoyal (Indian) village, it is no longer a village by ecosystem. It's full of concrete houses and it got its Hospital also.

Many people have the facilities (buses, schools, hospitals, and workplaces) in their places due to technology and globalization. Besides the availability of opportunities, people are moving from many villages of Tamil Nadu to the state capital Chennai, in search of jobs and a better lifestyle.

When we take a facility to compare their standards in Chennai and other districts I always think of road and transport which is common to all even now.

Let's compare the MTC buses and other bus corporations today, the people of Chennai can know where their bus is. Whether the official app is working or not is a different question, but at least we could see the API is working in Challo or Google Maps. It is also another question, whether the buses are adequate or inadequate, for the Chennai population. But one more question arises here, is MTC the only corporation used in Tamil Nadu? Shouldn't the same facility availed by the rest of the consumers of other corporations? The government is concentrating only on Chennai.

We see the urbanization effect here. But the government must cater to opportunities in time. Hopefully, we will see the same facilities in all corporations from Chennai to Kanyakumari. If we cannot do that, we may see a rampant inflow of people from other districts into Chennai.  Now, we are not thinking of moving the IT companies to other areas, but why is bare minimal information not catered to people from different places? Other districts don't have any cell phone towers or don't use Cell phones that frequently. Oh my gosh. Now India started to surpass the US and China (definitely not in Olympics/patent filling but we do in Asian Games hockey) in terms of mobile phone penetration.

The current ruling party of TN must remember the fall of UPA2. Even during the age when the information was very accessible to every person, the UPA2 government followed the papers and failed to cater details to citizens.


And the BJP came in and fantastically used the social media platforms. And they are keeping up fast with the people. It could be in the Bitcoins or the digital currency, they are up to the technology. It's another fact of doing the hate politics, but you have to appreciate the skill and the penetration they are doing. To your wonder even Communist (CPIM) deployed Samata AI for election analysis. Especially if the DMK fails to do this, we could see the fate of the Congress. It will taste a similar bitter result if fails to cater needs of the people. I'm not sure whether it could answer the dynasty politics, but I'm sure it could immediately address the small issues. This could counter the urbanization effect.

The Coach You Need...!

My friend and I were in our mid-twenties when we decided to join Karate out of curiosity and an emotional spike. Yet on the first day, we stood there hesitantly wondering if we made the right decision. Just like any other workout session, we started, and within a few minutes, we understood that the session was going to be completely different. We felt the difference between what we practiced in college and Yoga classes. After some hand rotation, "What are you doing?" a firm voice came from behind It was our coach, short man with rough hands and gentle look. 

"You are here to hit hard, don't be soft." said the coach.

          All these years we were told  

• "Don't fight with anyone", 
• "Avoid scuffle or brawling", 
• "Stay away from problem makers", 
• "Strictly no violence." 
• and "Beware of our surroundings ". 

These sentences made us grow safe and well. In the very first minute, we realized our principles were flipped. We were amused, even though we were aware that we were in martial class, being demanded to be tough on the first day was a real surprise for us. As we were in our mid-twenties, under the assumption that coaching would gradually get tougher. We completed the first day...!

Being raised by protective parents, we had to start the Karate late in life. 

So that we don't get into fights, ego clashes, or carried away by the pride of self-strength. Yes, we were in the job after a lot of struggles, we understood that lots and lots of people are more talented than us in millions of ways. We slowly started excelling in the warmups in a week, as demanded by our coach.

             Here comes the surprise, leg exercise! In the gym or day-to-day life, legs are less focused by everyone and the same is with us. The initial leg movements were simple), it was as if the leg muscles were dancing to joyous jazz music. On Week 2 Day 3, after letting us enjoy the comfort, Coach raised the bar slowly but firmly "All good! ok, you are comfortable with leg movements now, great.! Now try to do a leg hold", "Master...!", "Yes", "Repeat leg movement above your head", no option left slowly we started to raise our leg above the shoulder after every cm raise, what we heard was, "Higher" "Raise above" "Imagine the target above your head" after 7th rep "ah" something happened to my thigh muscle. After that, I had to drag my leg and walk. The next day, seeing me sitting on the beach with a painful leg my coach came close to me and gave me a gentle oil massage to make me feel better.

After doing some warmup, we started training on kicks. I was eagerly waiting to do my first kick. I was given a strong and passive opponent – a 15-year-old tree. I was struggling there to properly hit my first kick, my coach came and just smiled at us, saying "Long way to go.! Don't struggle with basics, you can do it, keenly observe", he started to demonstrate how to kick. After 3 to 4 tries we did it, and he gave me a friendly pat on my shoulder, I can still feel it.

After bringing in a mindset change, flexibility in the body, meeting all requirements, and focusing on the unfocused for months and months, still he felt a void.

Our left side, for anything every time we mostly use the right hand only unless the situation demands it. In that session, he demanded that no part should be left dysfunctional. 

may it be in the body or organization, we should try for a similar push, a similar impact then only we can achieve over the long run. He ensured that we didn't overstress left side usage, yet we put in the right effort to create the same impact, and we slowly became ambidextrous, at least for Karate.

Slowly we witnessed our skills getting better month by month Here and there we fell back, as prey to our errors. Yet the changes we saw within us were astonishing. When we turned back, we could see what was more than being humble and practicing the art with principle.

With that satisfaction, we moved on to the main portion of Karate 'Kata', In layman’s terms, the punches, the blocks, and the kicks are words. We can learn many intriguing words or basic actions, and we may use them well individually as a sequence. The main challenge here is you put all the individual sequences well in a cogent order, so it creates an intended impact. This is like delivering a short story that handles that scenario well.  

The coach came and demonstrated a kata, and we were able to grasp it to a certain level. But we failed to finish to repeat after him. We kept trying, but still, we couldn’t make much progress. Though we were in our mid-twenties, we felt the uncomfortable situation and became anxious. Later our coach understood that we were becoming anxious, it's quite a natural thing of the body. He stopped us there and started breaking down the sequence into small chunks so that we could gulp the learnings properly. Thereafter we tried the chunks properly. It was almost like writing two to 3 sentences in a meaningful order and later we chained all the chunks together Viola! We made our very first paragraph with good impact... Yes, we did our first Kata!!!

We are now into the new dimension of martial arts and looking forward to the next level which couldn’t have been possible without the clear guidance from our friendly yet stern Coach.

ஊருக்கு நடுவே வேண்டும் ஒரு அம்பேத்கார் தெரு

அன்னைக்கு தான் என் வாழ்க்கைல நானும் ஒரு ஆளுனு உணர்ந்த முதல் நாள், இன்னைக்கும் 'குடும்ப ஜனநாயகத்த' பத்தி பேச அந்த நிகழ்வு நல்ல உதாரணமா இருக்கு. ஏப்ரல் மாச கடைசியில ஒரு நாள்  தீடிர்னு எங்க அப்பா அம்மா என்ன கூப்பிட்டு உட்கார வச்சாங்க பெரியவங்க கிட்ட பேசுற மாதிரி பேச ஆரம்பிச்சாங்க 

"உன்ன வேற ஸ்கூல்ல சேக்க போறோம்.., அக்கா அண்ணா படிக்கிற ஸ்கூல்ல படிக்க மாட்ட புது ஸ்கூல் அக்கா அண்ணா ஸ்கூல்ல விட சின்னது.. ஆனா அம்மா உன்ன நல்லா படிக்க வைப்பேன்..! பின்னாடி நீ உன்ன மட்டும் சின்ன ஸ்கூல்ல படிக்க வச்சிட்டோம்னு கஷ்ட படக்கூடாது.! சரியா ?!" னு கேட்க நானும் "நான் கஷ்ட படமாட்டேன். நான் நல்லா படிப்பேன்!"னு எங்க அப்பா அம்மாக்கு பெரிய உதவி பண்ண சந்தோஷத்தல தலை ஆட்டினேன். அப்ப எங்க அப்பா அம்மா சத்தமில்லாம பெருமூச்சு விட்டதையும் பாத்து சந்தோஷ பட்டேன்.

கூடவே "புது ஸ்கூல் கூட கிறிஸ்டியன் ஸ்கூல், இங்க மாதிரியே அங்கேயும் நல்ல பழக்க வழக்கம் சொல்லி கொடுப்பாங்க நல்லா படிக்க வைப்பாங்க"னு எனக்கும் அவங்களுக்கும் நம்பிக்கை கொடுத்துகிட்டாங்க.

அப்பவே ஏசுவும் ஒரு கடவுள் னு ஏற்கனவே இருந்த சிவன், பிள்ளையார், பெருமாள், அனுமான், கங்கை அம்மன் ன்ற எனக்கு தெரிஞ்ச கடவுள் லிஸ்டுக்கு வந்து சேந்தார். என் அறிவு சின்ன சின்னதா வளர்ந்த மாதிரியே என் ஊரும் பஞ்சாயத்து ராஜ் சட்டத்துனால கொஞ்சம் கொஞ்சமா வளர்ந்துட்டு வந்துது 

கம்பம் நட்டு வொயர் வலிச்சு கரண்ட் கொடுத்திருந்த சில தெருமுக்கு கமபத்துல சோடியம் லைட் வந்துச்சு அதே சமயம் முச்சந்தியில முட்ட செய்வினை வெக்கிறவங்கலையும் அந்த மஞ்சள் வெளிச்சம் துரத்திச்சு.!

தெருக்கு ஒரு பக்கம் கரண்ட் கம்பம் நிக்க இன்னொரு பக்கம் மூணடி பள்ளம் போட்டு ஜோட்தலை தாட்டிக்கி வெள்ள பைப் பொதைச்சு இரும்பு கொழாவ கரண்ட் கம்பத்துக்கு துணையா நிக்க வச்சாங்க. அது நாள் வரைக்கும் குடி தண்ணிக்காக கங்கை அம்மன் குளத்துக்கும் துணி துவைக்க காவாய்க்கும் நடந்த என் அம்மாவுக்கு இது ஒரு நிம்மதி பெரு மூச்சா இருந்துச்சு. ஆனா என்னோட கிராம சுற்றுலா தெரு முச்சந்திலேயே முடிஞ்சி போச்சு. அது நாள் வரைக்கும் காவா தண்ணில மீன் குட்டி பாக்குறது, அல்லி தண்டுல காத்து ஊதி விளையாடுறது எல்லாம்.. கொழா இல்ல ட்ரன்ஸ்பார்மர்  ரிப்பேர் ஆன புண்ணியத்துல அபூர்வமா மறுபடியும் விளையாடுற வாய்ப்பு கெடச்சது. இருந்தாலும் எங்க அம்மாவுக்கு முழங்கால் தண்ணியில பாவாடைய தூக்கி சொருகி துணி துவைக்கிற அவஸ்த இல்லாம இருந்துச்சு.. அந்த கொழா புண்ணியத்துல!.

அந்த குட்ட கொழா பக்கத்துலயே பணங்கழியாட்டம்  சிமெண்டுல பெயர் பலகை வெச்சு மஞ்சள் பெயிண்ட் அடிச்சு கருப்பு பெயிண்ட்ல தெரு பேரு எழுதி வச்சாங்க. அது நாள் வரைக்கும் ஒத்தவாடை தெருனு கூப்ட தெருவ காமராஜர் தெருனு பேர் மாத்திட்டதா சந்தோஷ பட்டாரு அப்பா. இனிமேல் எவனும் நக்கலா 'ஒ.த்தவாடை ஒ.த்தவாடை'னு ரோட்டுல கூப்பிட மாட்டான்னு கொஞ்சம் சந்தோஷம் தான். என்னதான் அப்டி கூப்பிட்டாலும் அவரு அத பெருசா எடுத்துக்கினது இல்ல.     

 

நாடார் கடை இருந்த தெருவ காமராஜர் தெருன்னு மாத்துனது போலவே முன் தெரு பேரு 'ராமதாஸ் தெரு'னு பின் தெரு 'ஏழுமலை நாயக்கர் தெரு'  அதிமுக பிரமுகர் இருந்த தெரு பேர் 'MGR தெரு', காங்கிரஸ் கட்சிக்காரர் இருந்த தெரு 'நேரு தெரு', திமுக தலைவர் இருக்கிற தெரு 'கலைஞர் தெரு', அதிமுக தலைவர் இருந்த புது ஏரியா 'MGR நகர்' னு பேர் வெச்சதாவும் சொன்னார்.

அதேபோல முக்கியமா பஸ் ஸ்டாண்ட் ஒட்டி இருக்குற 'காலணிய காலணினு கூப்ட கூடாது' ஆனா 'அம்பேத்கர் நகர்'னு பேர் மாத்திட்டாங்கனு சொன்னார். 'காலணி னா என்ன அப்டி ஏன் கூப்பிட கூடாது?' னு கேட்டதுக்கு...

அவங்க பாட்டி வீட்ல மாட்டு வண்டிகள பொறுப்பா பாத்துக்கிட்ட 'வரதன்' என்கிற 'வரதர்' கதை பத்தி சொன்னாங்க. அவரு குடிச்ச காபி டம்ளார நெருப்புல வாட்டி எடுத்த பிறகுதான் வீட்டுக்குள்ள வச்சதாவும் ஆனா அவுரு கொடுத்த பணத்த அப்படியே அலமாரில வச்சத பாத்து பணத்துக்கு தீட்டு கெடையாது னு கேட்டு நையாண்டி வழியா மட்டும் எதிர்த்தத பத்தி சொன்னாங்க. அப்பிடியே தலைமுறை தலைமுறையா எப்படி சக மனுஷன்ல ஒரு பகுதியினர தவறுதலாவும் திட்டமிட்டும் மனித தன்மையற்ற முறைல ஒதுக்கி வச்சாங்கனு கொஞ்சம் பெருசாவே சொன்னாங்க. 

 ஆனா ஒவ்வொருத்தர் கிட்டயும் ஒரு விதமான கிருமி இருக்கும் அந்த கிருமிக்கு பழக்க படாதவங்க கிட்ட போகும் போது நோய் வரும் ஆனா கொஞ்ச நாள்ல சரியா போயிடும்னு சொன்னாங்க.

ஒரு நாள், என் நண்பன் என் வீட்டு விசேஷத்துக்கு வந்திருந்தான். எப்பவும்போல சாப்பிடுமுடிச்ச பிறகு என் வீட்ல இருந்தவங்க என் நண்பனோட பேச ஆரம்பிச்சாங்க சில கேள்வி பதில் னு பேசிகிட்டு இருக்க.. "உன் ஊரு என்னப்பா"? னு கேட்க அவனும் அவன் ஊர் பேர சட்டுனு சொன்னான், உடனே "ஊர்ல எங்கப்பா?" னு கேட்க கொஞ்ச மூச்செடுத்து அவன் ஏரியா பேர சொன்னான். "எதுக்குமா நீ துருவி துருவி கேள்வி கேட்குற" ன்றா போல பாக்க அவங்களா எனக்கு பதில் சொல்லாம என் ஃபிரண்டு கிட்ட "அந்த ஊர்ல எங்களுக்கு சொந்தக்காரங்க இருக்காங்க"னு சொல்லி நகர்ந்தாங்க 

என் நண்பன 'அதிகமா கேள்வி கேட்டுட்டாங்க' ன்ற எண்ணமும் அவன் கஷ்ட பட்டு பதில் சொன்னான் ன்ற நினைவோடு அந்த நாள் முடிஞ்சது.

வெளி மாவட்டத்துல நான் தங்கியிருக்கும் போது, என்னோட நண்பர் ஒருத்தர் அவர் வீட்டுக்கு என்ன கூப்பிட்டு போனாரு. வீட்குள்ள போகும்போதே "வாங்கப்பா" னு அவங்க அம்மா கூப்பிட, அந்த மாவட்டத்துக்கே உரிய பாணியில வார்த்தைக்கு வார்த்த மரியாதையும் அன்பும் கலந்து பேசுனாங்க.என்னதான் பொதுப்பண்பு னு இருந்தாலும் அதுலயே பல மாறுதலுக்கு சில விதிவிலக்குகாக நம்மல நாமே தயாரா இருக்க வேண்டியிருக்கு. அவங்க கேட்ட "நீங்க .."? ன்ற அடுத்த கேள்வி என்ன சில வினாடி பேச விடல, நல்ல வேளையா என் நண்பர் "அவன் என் ஆபீஸ் ஃபிரெண்ட், 4 வருஷமா தெரியும்"னு திசை மாத்தினார்.

    

    என்னதான் நம்ம நட்பு வட்டாரத்துல பாகுபாடு இல்லாம பழகினாலும் நம் முன் தலைமுறையும் ஏன் நம் தலைமுறையில் கூட ஒரு மனுஷனா வகைப்படுத்தி 'இந்த ஏரியா ஆளு இப்படித்தான் அந்த ஆளுங்க அப்டித்தான் இருப்பாங்க' னு முடிவு காட்டுறாங்க. யோசிக்கறது கஷ்டமான விஷயமான தான், அதனாலேயே முடிவு கட்டுறாங்க.

அப்படி முடிவுக்கற்ற ஒரு விஷயம்தான் அம்பேத்கார் நகர்னாலே ஆதி திராவிடர் இருக்கிற இடமா பாக்குறது. இந்த நிலை மாறி ஊருக்கு நடுவுல ஒரு முக்கிய தெரு பேர் 'அம்பேத்கார் தெரு' னு பேர் வைக்கணும் இல்லனா மாத்தனும். ஏன் புது புது நகர் உருவாகிக்கிட்டு தான் இருக்கு ஆனா அந்த நகர் பேர் எல்லாம் ஒன்னு ஆளுங்கட்சி ஆளுமையோட பேர் இருக்கும் இல்லனா தீடிர் நகர், புது நகர், மாடர்ன் அவென்யூ னு ஒரு பொது பெயரா இல்ல ரஹீம் நகர், ராம் நகர், டேவிட் நகர் னு மதம் சார்ந்த ஆளுமை பேரா இருக்கும். 

"அடேய் அப்ப அம்பேத்கார் பேர் ஆதி திராவிடர்காக நேந்து விட்டுட்டோமா"னு கேக்க தோணுது. "ஏன் பஜார் வீதி பீமாராவ் வீதி ஆகட்டும், கடை வீதி கக்கன் வீதி ஆகட்டும்". சமத்துவ சுடுகாடுக்காக இலட்சங்கள் பரிசளிக்கும் இன்றைய தமிழக அரசு வாழும்போதே சமத்துவம் காண வழி செய்யட்டும் நாம துணை நிற்போம்.

பேர் மாத்துனா  மட்டும் முழுமையான சமத்துவம் கிடையாது தான் ஆனா எதிர்ப்ப தாண்டி ஒருங்கிணைந்து ஒரு நல்ல மாற்றத்த தர முடியும் ன்ற அனைவருக்கும் தலைவரா இருப்பார் நம்ம அம்பேத்கார். இறுதியில், ஒரு சில ஜாதி மட்டும் ஒரு எடத்துல ஒதுங்கி இருக்கிறாங்க நிலைமை மாறி ஊர் முழுக்க மக்கள் இருக்காங்க அவங்களா சொல்லாம அவங்க ஜாதி தெரியவும் தேவை இல்லன்ற நிலை வரனும்.

         "தேவை அதிகார பரவல் மட்டுமல்ல!

          வாழிட பரவலும் தான்"

என்னதான் அம்பேத்கர் இயற்றின அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படைல உருவான சட்டங்கள் மூலம் பயன்கள் எல்லாம் ஊருக்குள்ள வந்து பயன் தந்தாலும்.. ஊருக்கு நடுவே ஒரு அம்பேத்கர் தெரு வரவில்லை இன்றும் என் ஊரில் 

         ஊருக்கு நடுவே வேண்டும் ஒரு அம்பேத்கார் தெரு!

        "ஒரு சாதிக்கு மட்டுமா தலைவன் நீ 

         இந்நாட்டு குடியரசின் எழுத்தாணி நீ

         சாதிய சுவர்கள் கற்களால் மட்டுமல்ல..

         பெயர் பலகையாலும் கட்டப்பட்டுள்ளது!

          கக்கன் ஜி நீங்கள் அம்பேத்கர் நகரில் 

          ஒண்டி குடித்தனம் நடத்தியது போதும் 

          ஒரு வேளை... உங்களுக்கும் பணம் இல்லையோ! 

           ஊர் நடுவே உங்கள் பெயர் குடியேற!!

            சரி அரசாங்கம் கொடுக்கட்டும் உங்களுக்காக"

            "ஜெய் பீம்! அன்பு பரவட்டும்.. தோழமை நிலைக்கட்டும் நம்மிடம்!!"

ஊர் விட்டு ஊர் வந்தவன்

அந்த ஒவ்வொரு ஊர் ஏரியால ஏதோ ஒரு வீட்ல 'தட' 'தட'னு தையல் மெஷின் ஓடற சத்தம் கேட்டுட்டு இருந்த காலம் அது, தென்னங்கீத்து டிப்போ இருந்த ரோடு, ஒன்னு இல்ல ரெண்டு டீ கடை, பூச்சி மருந்து கடை, லாட்டரி சீட்டு பெஞ்சு, ஜூஸ் கடை, காய் கறி கடை, பழைய பாணி பேக்கரி, அங்கயும் இங்கயும் ஒன்னு ரெண்டு ஹோமியோபதி அல்லோபதி டாக்டர் வீடு, சினிமா தியேட்டர் னு பஜார் இருக்கும். பெரும்பாலான கடையோட கதவு பல மடிப்பு பலகை தான்.

        கிண்டி தொழிற்பேட்டை கூட (சென்னை) மெட்ராஸ்க்கு வெளியே தான்னு  சொன்ன காலகட்டம். எக்ஸ்போர்ட் கம்பெனில வேலை சேர்ந்து சென்னை புற நகர் மக்கள் அவங்களோட வருமானத்தை உயர்த்திகிட்டு இருந்தாக. ஊருக்குள்ளேயே இல்லனா பக்கத்து ஊருல களை எடுக்கறது, நாத்து நடறது, அறுப்பு அறுக்கறது, நெல்லு குத்தறது, ஓலை முடையறது, புளி ஆயறது, சித்தாள் னு வேல செஞ்சி வருமானம் பாத்த பல பெண்களுக்கு இந்த எக்ஸ்போர்ட் வேல புதிய உலகத்த தந்துச்சு.

        நிலையற்ற ஆண்களை கொண்ட குடும்பத்துக்கு இந்த வேல வாழ்வாதாரமா இருந்துச்சு. பஸ்ஸுக்காக ரோடுக்கு போனா கிட்ட திட்ட ஒரு பஸ் வர ஒரு மணி நேரம் ஆகும் அதுக்காகவே சில எக்ஸ்போர்ட் கம்பெனி பஸ் அணுப்பிட்டு இருந்தாங்க.  எக்ஸ்போர்டுக்கு வேலைக்கு போகும்போது இவங்களோட ஆர்பரிப்பும் ஆரவாரமும் சித்திரை வெயில்ல சடசடனு மழை பெய்யறது போல இருக்கும், கம்பெனிலயிருந்து வரும்போது  மழை ஒஞ்சி முடிஞ்ச பிறகு மழைல நடந்த விஷயத்த ரசிச்ச மகிழ்சியான முகத்தோடயும், உஷ்ண மறுதல தங்கமா அலுப்பு தட்டுன முகத்தோட சிலரும் , மழைல நடந்த நிகழ்வ 'கிசு கிசு'ப்போட சிலரும்னு பல பெண்கள் வீடு திரும்பினாங்க.

    "அதாம்பா அந்த எக்ஸ்போர்ட்டுக்கு போதுல  அந்த பொண்ணுடா அப்பா தான் அவுரு"னு  சில பெண்கள் அவங்க வீட்டோடு அடையாளமா மாறுனாங்க. பொதுவா கிராமத்துல (எந்த சமூக குழுலயும்) ஒரு மனுஷன் எப்படி வித்தியாச படுறானோ அதுவே அவனோட அடையாளமா ஆயிடுது. செல்வாக்கு மிகுந்த ஆட்கள் அவங்களோட சாதி பெயர் அடையாளமா இருக்கும், அதே சாதியிலே இருக்கிற அடுத்த ஆளுக்கு கடை வச்சா கடைக்காருனு, சாமான் வித்தா சன்மான்கார்னு னு அவர் செஞ்ச தொழில் வச்சு அடையாளம் வச்சு கூப்பிடுவாங்க. இதுவே வேற ஊர்ல இருந்து அந்த ஊர்ல வந்தவங்கனா 'கோயம்பத்தூர்க்காரு மெட்ராஸ் ஆளுன்னு' அவங்க அடையாளம் ஆயிடும்.  

        இந்த சாதி மாதிரி தான் ஊர் விட்டு ஊர் வந்தவங்க நிலையும் பொறப்ப மாத்த முடியுமா? இல்ல முன்னோர் இருந்த ஊர தான் மாத்த முடியுமா? இல்லையே!!. என்ன தான் அமெரிக்காலேயே பொறந்து அமெரிக்காலேயே வளர்ந்த கமலா ஹாரிஸ் துணை அதிபர் ஆனாலும் எங்க தமிழ் நாட்டை சேர்ந்த 'பெண்'னு நம்ம உழைச்சு வாங்காத வெற்றிய பெருமை கொண்டாடுறோம். ஒரு பெண் முன்ன வந்தா இன்னொரு சந்தோஷ படறதும் ஒரு நாட்டை சேர்ந்த ஒருத்தர் பல நாட்டு போட்டியாளர்களோட போட்டி போட்டு வெற்றி அடைஞ்சா அந்த நாட்டோட கோடில ஒருத்தர் சந்தோஷ படறதும் 'தான் ஆடா விட்டாலும் தான் தசை ஆடும்'ன்றா போல நடக்குது. ஆனா மொழி மதம் நாடு சாதி இனம் னு பாக்க தெரியாத குழந்தைகிட்ட நாம சிரிச்சா கண்ணம் இது, உதடு இது னு தெரியாத அந்த குழந்தை  திருப்பி சிரிக்கும். நம்ம அழுதாலும் அந்த குழந்த பரிதாபமா பாக்கும் சில குழந்த அழவும் அழுதிடும். இது தான் இயற்க்கை அழகே!. ஏன் எந்த உயிரோடயும் இப்படி ஒரு கண்ணுக்கு தெரியாத உணர்ச்சி பிணைப்பு இருக்கு. அதே மாதிரி ஊர் பெருமை பேசி பெருமை அடையரதும் இல்ல சந்தோஷ படறதும்.

        என்ன தான் இயற்கையா ஊர் பெருமை பேசறது இருந்தாலும் இதே நமுக்கு எதிரா இருக்கு. 1985லயே பல பேர் ஊர் விட்டு ஊர் மாறி குடி போனாங்க, ஆனா 1995ல தான் சென்னை புற நகர் மக்களுக்கு-பெண்களுக்கும்  ஊர் விட்டு ஊர் போய்  வேலை பாக்குறது ஒரு அனுபவமா இருந்துச்சி. அது வரைக்கும் (ஏன் இப்ப கூட) இப்படி குடி பெயர்ந்து வந்தா அவங்களுக்கு முதல் கிடைக்கற அடையாளம் 'ஊர் விட்டு ஊர் வந்தவன்'. ஒரு மூணு தலைமுறையா அதே ஊர்ல இருக்கிற மக்கள் கிட்ட இந்த பொருமல் இருக்கு பல சொல்லாடல் இது வெளிப்படும்  

 1. 'ஊர் விட்டு ஊர் வந்தவங்க எல்லாம் நல்லா இருகாங்க நாங்கதான்...'
 2. 'ஊர் விட்டு ஊர் வந்த உனக்கு இந்த ஊர் பத்தி என்ன தெரியும்...'
 3. 'ஊர் விட்டு ஊர் வந்தவன் எல்லாம் ஆடுறான் வச்சிகரன் அவனுக்கு...'

அடையாள படுத்தி பேசறது இதுக்கு மட்டுமா 

    'துலுக்கனுக்கு என்ன அவ்ளோ துணிச்சல்'
    'பார்ப்பான் பையன் மீன் புடிக்கற போல' னு 

பல சொல்லாடல் வச்சு அடையாள படுத்தி பேசப்படுது. இப்படி பேசறது - நான் வேற நீ வேற னு பிரிச்சு வைக்குது. 

ஏன் ஒரே மாவட்டத்துல ஒரே சாதியில குடி பெயர்ந்து வந்த குடும்பத்துக்கு கூட கொடுக்கற பெயர் ஊர் விட்டு ஊர் வந்தவங்க தான். அப்போ மும்பைல தமிழர்கள... ஏன் மத்த மாநிலத்து ஆள மராத்தி பேசுற அதே மாநிலத்து மக்கள் வேற்றுமை உணர்வோட பாக்குறதோ அமெரிக்கால மத்த நாட்டுலேயிருந்து குடி பெயர்ந்தவர்கள வேற்றுமை படுத்துறதோ சர்வ சாதாரணமான விஷயம் தான். (அமெரிக்க பூர்வ குடி செவ்விந்தியர்கள தான் இன்னைக்கு இருக்கிற இங்கிலாந்து பேர பிள்ளைகள் இல்ல!!!) ஆனா அது வெறுப்பா மாறி காழ்ப்புணர்ச்சியால அடிதடி வரைக்கும் போகுது.

ஆரியர்கள் யார் யார்னு பிரிச்சு பாத்து வந்தேறினு சாயம் பூசுறோம் அதே சமயம் அமெரிக்கால தமிழர்கள் மிக பெரிய பெரிய இடத்துக்கு போறாங்கனு சந்தோச படுறோம். அதே சமயம் "தமிழகத்த தமிழன் தான் ஆளனும்"னு சொல்ற படத்த பெருமையா பேசிகிட்டே... மும்பைல தமிழன் எப்படி கெத்தா தான் உரிமைய பாதுகாக்குறான் சொல்ற படத்த மலேசியால தமிழன் முன்ன வர்றதா பிடிக்காத மலேசியாகாரன் எப்படி சொல்ற படத்தையும் பெருமையா பேசுறோம்.  இந்த தமிழர்கள் அந்த அமெரிக்கால மும்பைல மலேசியால வந்தேறிகள் இல்லையா?! 

'எங்கிருந்து வந்தவன் எல்லாம் நல்லா இருக்கான்'ன்ற ஏக்கம் 

'எங்கிருந்தோ வந்தவன் அவன் சொந்த பந்தத்தை கூட வச்சிப்பான் நம்மளையா?'ன்ற எண்ணம் இப்படி பல விஷயத்தால நம்மலோட நம்பிக்கை வட்டாரத்துல இல்லாத ஆட்கள தள்ளி வைக்கிறோம். ஒரு பிரிவ மீண்டு வர்றதே வல்லமை தான்! இன்னொரு பக்கம் ஏதோ ஓன்னு இல்லன்ற இல்லாமையும் தான்..! சாதாரணமா எந்த மாற்றமும் இல்லாம அதே இடத்தில வாழறவங்களுக்கு குடி பெயர்ந்து வந்தவங்க மேல சந்தேகமும்/பயமோ/எரிச்சலோ அப்ப இப்போனு வந்து போகுது.

 

ஊர் விட்டு ஊர் வந்தவங்க அந்த ஊர் விழாக்கள், அடிப்படை கடவுள், சரித்திர சுவடுகள், ஆறாத பகை னு எல்லாம் தெரிஞ்சிக்கிட்டு அந்த ஊர் நல்லது கெட்டதுல பங்கு எடுக்கும் போதுதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஏத்துக்க முயற்ச்சி பண்ணுவாங்க.!!

 எந்த ஊருக்கு போனாலும் எந்த நாட்டுக்கு போனாலும் எந்த கடல்ல மிதந்தாலும் வானத்த அண்ணாந்து பாத்தா ஒரே கூரைல தான் இருக்கோம்னு தோணும்!!!

 

சகுனியும் பாராஒலிம்பிக்ஸ்சும்

ரொம்ப நாள் கழிச்சு அந்த மிஸ்ஸ/டீச்சரா பாக்க போறோம்னு நானும் என் நண்பனும் பைக் எடுக்கிட்டு கைல பத்திரிக்கையும் வச்சிக்கிட்டு கிளம்புனோம். ஒரு வழியா அவங்க வீட கண்டு பிடிச்சு, கேட் கதவ தட்டிட்டு, அவங்க முகம் தெரியுமான்னு காத்திருந்தோம். பக்கத்து வீடுகள நோட்டம் விட்டு முடிக்றதுக்குள்ள கதவு  திறக்க 'வாங்க வாங்க' ன்ற பரிட்சயமான குரலும் கேட்டது. நாங்களும் உள்ள போய் அவங்க கை காட்டின சோபால உட்கார்ந்தோம். டீ  குடிச்சிகிட்டே நலம் விசாரிச்சோம், அப்டியே எங்க வீட்டு நிகழ்ச்சிக்கு அவங்க கண்டிப்பா வரனமுன்னு பத்திரிக்கைய குடுக்க அவங்களும் வாங்கினாங்க. 

அப்டியே கடந்த கால பள்ளி நினைவ அசைபோட்டு மற்றவங்கள பத்தி விசாரிக்க ஆரம்பிக்க ஒரு மாற்று திறன் கொண்டவங்கள பத்தி பேசினோம். தீடிர்னு 'மாற்று திறனாளிலாம் கொஞ்சம் கர்வம் கொண்டவங்க, மத்தவங்க இரக்க படுறத அவங்க ஏத்துக்க மாட்டாங்க இல்லையா' சொல்ல என் நம்பனும் 'ஆமாம் அப்டித்தான் அவங்க' சொன்னான். 'ஆனா அப்படியில்லையே...' னு நான் சொல்றதுக்கு முன்னாடி 'இல்ல இல்ல அப்டித்தான் கொஞ்சம் அவங்களுக்கு கர்வம் அதிகம்' சொன்னாங்க. நான் என்ன திருப்பி சொல்றதுன்னு தெரியாம யோசிக்க.. அந்த பேச்ச விட்டு வேற விஷயத்துக்கு போயிட்டோம்.

என்னடா ராமாயணம் மகாபாரதம் பத்தி சொல்லிக்கொடுத்த அந்த மிஸ் இப்படி சொல்லிடாங்களேனு கொஞ்சம் ஏமாற்றத்தோடு கிளம்புனேன்.  

    அப்புறமா அந்த சம்பவத்தை அடிக்கடி யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன். 'பெங்களூர் டேஸ்' படம் பாக்கும்போது கூட இந்த சம்பவம் தான் பின்னாடி ஓடும். அப்டியே 'மொழி' படமும் வந்துட்டு போகும்.

மகாபாரதம் சீரியல் பாக்கும்போது தான், அந்த குருஷேத்திர போருக்கு காரணமான சகுனி திட்டமிட்டு தான் மாற்று திறனாளியா (சகுனி தந்தையால்) ஆக்கப்பட்டார்னு தெரியுது. ஆனா பொதுவா நாம பாக்குறது என்னவோ மாற்று திறனாளியான சகுனி 'கெட்ட எண்ணம் கொண்டவன்', 'நயவஞ்சகன்', 'குடி கெடுப்பவன்'. 

    என்னடா மஹாபாரத கதையில (இதிகாசத்துல) இப்படின்னா ராமாயணத்துல கூட திருப்பு முனையா அமையருது கூனி சொன்ன யோசனை தான். ராமன் மேல பாசம இருக்க கைகேயி கூட  கூனியின் பேச்சால் தான் வனவாசம் அனுப்பறதா நம்புறோம்.

    நம்ம மனசுல இராமன்-இராவணன், பாண்டவர்-கௌரவர்கள் போல நல்ல நிக்குற ஆட்கள் சகுனி-கூனி. இன்னமும், தாய் மாமா எதாவது சொல்லி அது பங்காளி (ஒரு தாய் பிள்ளையானலும்) சண்டையாச்சுனா உடனே அந்த தாய் மாமானுக்கு கொடுக்கற பேரு 'சகுனி'தான். அதுவே ஒரு பெண் பேசி அந்த வீடு பிரியற நிலைமைக்கு வந்தா  'இந்த வீட்டுக்குனே கூனி இருக்காளே'னு வசை பாடுறது இன்னமும் இருக்கு. சகுனி-கூனி யோட மனுசுல நிக்கிறது இன்னொன்னு என்னனா ரெண்டு பேருமே உருவத்துல மாறுபட்டவங்க..! 

    உருவத்துல மாறுபட்டவங்கள பாக்கும்போது நமுக்கு முதல்ல தோணுறது இவங்க எப்படி வாழுறாங்க எவ்ளோ கஷ்டம். 'ஐயோ இவங்க எப்படி இருக்காங்களோ' பரிதாபம் தான். ஏன்னா நம்மள விட திறமை குறைவா இருந்தா அவங்க மேல கருணையும்(இல்ல எரிச்சல்) திறமை அதிகமா இருக்கவங்க மேல மரியாதையும் (சில நேரங்களில் பயமும்) ஏற்படுறது இயல்பானது. அத தாண்டி இவங்க, மாற்று திறனாளிகள் (திறமை அதிகமோ/குறைவோ)! எப்படி இருக்காங்க இல்ல தினசரி வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்ன்ற ஓர் ஆர்வம் எப்பவும் இருக்கும். பொதுவா மாற்று திறனாளிகள் பத்தி ஆச்சர்யமோ/வியப்போ இருக்கு. 

    கொஞ்சம் யோசிச்சு பாத்தா, நமக்கே நம்ம மேல வேற யாராவது கருணை காட்டினா  பல நேரத்துல பிடிக்கிறது இல்ல. நம்ம தன்னிச்சையா இயங்கணும்னு ஆச படுறோம்! நானும் உன்ன போல சராசரி ஆளுனு நினைக்கிறோம் அப்டியே செயல் படுறோம். ஆனா பல விஷயத்துல நம்மால 'இவ்வளோ தான்' முடியும் நினைக்கிறோம் மத்தவங்க உதவியும் வாங்குறோம்.  சரி ஒரு கொழந்தையா எடுத்துப்போம் ஒரு சூழல் வரைக்கும் அப்பா அம்மா கை பிடிச்சி நடப்பாங்க அப்புறம் வலிய பிடிச்சாலும் கைய உதறிட்டு நடப்பாங்க, ஒரு கட்டத்துல வெளிய போக கூட தன் நண்பனோடு /நானே போறேன் - அப்பா அம்மா வேண்டாம்னு சொல்வாங்க, அவங்க வாழ்க்கை முடிவை அவங்களே எடுப்பாங்க. இத மீறி அப்பா அம்மா ஏதாவது மாற நடந்த/ அதீத அக்கறை காட்டினாவோ "என்ன இன்னும் சின்ன குழந்தையா நடத்தாத"னு சண்டையே நடக்கும். சில நேரத்துல குளிர்கால போரே நடக்கும்.

    ஒரு சின்ன கொழந்தையே கை உதறிட்டு தானா நடக்கணும் நினைக்கும் பொது வளர்ந்த/வளரும் மாற்று திறனாளிகள் வேற யார் தயவு/கருணைல வாழாமா தானே வாழணும்னு நினைக்கிறது சரிதானே. சில நேரத்துல கருணையோடு மாற்று திறனாளிக்கு உதவும் போது நாங்களா எங்க பிரிச்சனையா பத்துக்குறோம்னு அந்த உதவிய மறுக்கும் போது உதவ நினைக்கிறவங்க மனசுல உணர்ச்சி சலனம் ஏற்படுது. இந்த உணர்ச்சி சலனம் பல நேரத்துல வசை மாரியா பொழியுது கர்வம் பிடிச்சவ/திமிரு பிடிச்சவ. இதுல இதிகாசத்த சேத்துப்போம் (சகுனி/கூனி னு). 

மாற்று திறன் உடையவர்களை சராசரி ஆக்க உதவுற பரஒலிம்பிக்ஸ் ஓர் அற்புத நிகழ்வு. மாற்று திறனாளிகள அனைத்து உணர்ச்சியும் உள்ள சராசரி சக மனுஷர்களா அணுகுவோம். எல்லாருமே இங்க ஒரு விதமான தடைய மீறி முன்னேறுறோம்.

மதமும் நம் நம்பிக்கையும்

(Source: cute baby pictures blogspot)

நம்ம வீட்ல பொறந்த கொழந்த (குழந்தை) கை விரல் நீட்டி மடக்க தெரியாத போதே நாம சாமி கும்பிட (தொழுகை பண்ண, பிரார்த்தனை பண்ண ) வச்சிடறோம்.

    அதே 3 வயசு குழந்தை 'புக்க' மெரிச்சிட்டா முதல்ல நாம சொல்றது "சாமி டா (செல்லம்), புக்க மெரிக்க கூடாது சரியா...?" னு சொல்லி, அந்த புக்கோட  மதிப்ப உணர்த்தறோம். அந்த புக்கு, ஒருத்தரோட/பலரோட  உழைப்பில உருவானது அந்த உழைப்ப உணர்வ மதிக்கனும் னு சொன்னா  அந்த குழந்தைக்கும் புரியாது... அதனால அந்த புக்க நம்மலோட முழு பய பக்தி உணர்ச்சிய வெளிப்படுத்தி 'புக்க சாமினு' சொல்லி வைக்கறோம். 

    அப்டியே "உன்ன எப்படி அப்பா அம்மா பாத்துக்குறாங்களோ அப்படி தான், சாமி எல்லாரையும் காப்பாத்துவாங்க, ஆனா தப்பு பண்ணா தண்டனை கொடுப்பாங்க... சரியா?.  நீ தப்பு பண்ணாம இருக்கணும்" னு சொல்லி கடுவுள் மேல நம்பிக்கையும் பயத்தையும் சேத்தே உண்டாக்குறோம்.

இப்படி எல்லா மதத்துலையும் கடவுள் மேல நம்பிக்கை, பயம், எதிர்பார்ப்புனு பல உணர்வுகள தொடர்பு படுத்துறோம். அதே சமயம் மதம் தான் எந்த எந்த பழக்க வழக்கங்கள் சரி தப்புனு சொல்லி தருது.

• 27 நட்சித்திரம் 12 ராசி பாத்து கல்யாணம் பண்ணனும்
• வெள்ளி கிழமை வீட்ல வெளக்கேத்தனும் (பல்பு இருந்தாலும்..!)
• செவ்வாய் வெள்ளி பெண்கள் தலை குளிக்கணும்
• அமாவாசையில கறி மீன் முட்டை சாப்பிட கூடாது
• புரட்டாசி மாசம் கறி மீன் முட்டை சாப்பிட கூடாது
• ஆடி மாசம் கூழ் ஊத்தணும்
• மார்கழி மாசம் அதி காலைல பெருமாள் வழி படனும்
• கார்த்திகை மாசம் ஐயப்பன வழிபட்டா நல்லது
• ஐப்பசில சிவனுக்கு  அன்னாபிஷேகம் பண்ணனும்
• புரட்டாசி பெருமாள் கும்பிடனும் 
• ஆவணி அவிட்டம் பூணூல் மாத்தணும் 
• ஆடியில ஆத்தாவ கும்பிடனும் 
• ஆடி கிருத்திகை முருகன் வழிபாடு  
• ஆடி அமாவாசை திதி கொடுக்கணும் 
• வைகாசி விசாகம் 
• சித்ரா பௌர்ணமி 
• பங்குனி உத்திரம் 
• மாசி மகம் 
• தை கிருத்திகை 
• தை பூசம் 
• தை வெள்ளி 
• தை பொங்கல்
• வெள்ளி கிழமை அம்மனுக்கு 
• சனிக்கிழமை நவகிரக வழிபாடு
• ஞாயிறு சூரியன் வழிபடு
• திங்கள் சுக்ரன் வழிபாடு
• செவ்வாய் கிழமை துர்க்கைக்கு இராகு கால வழிபாடு 
• வியாழன் குரு பகவான்/ தக்ஷிணா மூர்த்தி/ சாய் பாபா வழிபாடு
• பௌர்ணமி விசேஷம்
• பிரதோஷம் 
• சங்கடற சதுர்த்தி 
• இராகு காலம், யம கண்டத்துல கிளம்பக்கூடாது நல்ல விஷயம் ஆரம்பிக்க கூடாது 
• குளிகை, முகுர்த்தம், வாஸ்து நாள் பாத்து நல்லது பண்ணனும்
• ஞாயிறு ஏசுக்கான நாள் கண்டிப்பா சர்ச்சுக்கு போகணும்
• ஆறு வேளை தொழுகணும்
• ஆண்கள் வெள்ளிக்கிழமை மசூதிக்கு போகணும்

மேல பாக்குற லிஸ்ட் ட்ரைலர் தான், ஒவ்வொரு சாதில, ஒவ்வொரு சாதி பிரிவுல, ஒவ்வொரு குடும்பத்துல இந்த விழாக்கள் கூடும் குறையும் ஆனா மதம் தான் நல்லது கெட்டத  மொத்ததுல முடிவு பண்ணுது.  

    இல்ல இல்ல அந்த மத நம்பிக்கையின் படி நடக்க சொல்றவங்க தான் அத தீர்மானிக்கிறாங்க. யாருடா அவங்கனு பாத்த... அப்பா அம்மா இல்ல கூட பொறந்தவங்க இல்லனா பக்கத்து வீட்டுல வயசுல மூத்தவங்க இல்ல அன்பானவங்கனு இருப்பாங்க.  மேல பாத்த பழக்க வழக்கம் எல்லாம் புக்ல எழுதி வச்சு வர்ரது இல்ல வாய்  வழி சேதியா கேட்டு நம்பி நாம நம்ம வழக்கத்துல கொண்டு வர்றோம்.

    வெளிச்சம் கொடுக்க பல்பு (ஸ்மார்ட்டா) இருந்தாலும் விளக்கு ஏத்தறதும்; பொணம் வைக்க பிரீசர் பாக்ஸ் கொண்டுபோக சொர்க ரதம் இருந்தாலும், பூ தூவி பாடையில பொணத்த எடுத்துட்டு போறது - மதம்,  நம்ம புத்திக்கு தெரியாம ஏழைக்கும் பணக்காரனுக்கும் படிச்சவனுக்கும் படிக்காதவனுக்கும் சமத்துவத்த கடைபிடிக்க வைக்குது. கோயிலுக்கு எல்லாரையும் குளிச்சிட்டு வர வைக்குது (தீண்டாமை சாபக்கேடு கண்டிப்பா இருக்கு)

    சாதிக்கு ஒரு சடங்கு ன்றது வேற விஷயம்... ஆனா மதம் கொறஞ்சது நம்மல ஒரு சின்ன பழக்கத்தால பிணைச்சு வைக்குது. அதனாலயே இந்த மத பழக்க வழக்கத்த நம்மலோட கொழந்தைக்கு சின்ன வயசுலயே சொல்லிக் கொடுத்து பழக்கி வச்சிடுறோம்.

    வாழ்க்கைல பிடிப்பு இல்லாம போகும் போது அந்த நிலையான மாற்றத்த கொண்ட சூரியனையும் நிலாவையும் நவகிருஹத்தையும் சார்ந்த மதத்தை கெட்டியமா பிடிச்சிக்கிறோம். வாழ்க்கைல பிடிப்பு இல்லாம போகக்கூடாதுனு சின்ன வயசுலயே மதம் சார்ந்த பழக்க வழக்கத்த கடைபிடிக்கிறோம்.

    வாழ்க்கைல நடக்குற ஒவ்வொரு மாற்றத்துக்கும் மதத்துல ஒரு சடங்கு இருக்கு அது காலையோ மாலையோ பௌர்ணமியோ அமாவாசையோ சூரிய கிரஹணமோ சந்திர கிரஹணமோ பெறப்போ வயசுக்கு வர்றதோ கரு உருவாகிறதோ இல்ல இறப்போ எதுவானாலும் அது மதத்தோட சடங்காயிடுது.

எல்லா மதத்துலயும் இப்படிப்பட்ட சடங்குகள் இருக்கு.

கண்டிப்பா மதம் நம்மல இணைக்குது ஆனா நம்மோளோட போட்டியிடும் குணம் நம்மள புது புது கடவுள் உருவாக்குது புது புது சாங்கியத்த உருவாக்குது. சிலருக்கு கட்டுப்படியாகாத சடங்காவும் மாறுது நம்ம மதம். 

 

கருப்பும் பயமும்

கிட்ட திட்ட இருபத்தியெட்டு (28) வயசுல ஊரே கொண்டாடுற அந்த கங்கை அம்மனுக்கு (கிடாய் வெட்டி) கூழு ஊத்தும் விசேஷத்துக்கு போயிருந்தேன். 

என்னதான் 

கிழக்குல துலக்கானத்தம்மண் மேற்குல ஏரி கரை அம்மன் 

தெற்குல செங்கழனியம்மன் வடக்குல நல்லாட்சியம்முனு 

இருந்தாலும் இந்த கங்கையம்முனுக்கு இருக்க மவுசு தனிதான்.

இந்த விழாலதான், இயற்கை வழி உணவு உண்ணும் இருளர் மக்களும் பறை கொட்டி பல சேதி சொல்லும் மக்களும் ஊருக்கே துணி வெளுத்து தரும் மக்களும் உரிமையோடு பங்கேற்பாங்க.

இருளர் மக்கள், அவங்களோட மயக்கும் மெல்லிய குரல்ல மாரியம்மன வார்ணிச்சு பாடிட்டு இருந்தாங்க. 'அப்பா!'... என்னடா இப்டி பாடுறாங்கனு கொஞ்சம் முன்னாடி வந்து குளக்கரை விளிம்புல நின்னு ரசிக்கும்போது 'டேய்' சாமிக்கு கருப்புனா  பிடிக்காதுன்னு சொல்ல... கருப்பு சட்ட போட்ட நான்  அப்படியே பின்னாடி வந்துட்டன்.

அப்பத்தான் செய்தில  

'இந்த கருப்பு மனிதன் அந்த மாநிற மனிதர்களை கொல்ல தொடுக்கும் வெள்ளையர்களின் போரில் கலந்து கொள்ள மாட்டேன்' ன்ர  'முகமது அலி'யோட வசனத்தை கேட்டேன்.

கருப்பு சட்ட போட்டா... மாநிற மக்கள் கடவுளுக்கு பிடிக்காதுன்னு (கொஞ்சம்) வெளிய போ சொன்னாங்க. அப்ப அந்த வெள்ளை நிற சராசரி மக்கள் மாநிற மக்களையும் கருப்பு நிற மக்களையும் புறக்கணிக்கிறது இயல்பான ஒன்னுதானே?. வித்யாசத்த பாத்து  திகைச்சி தள்ளி நிக்குறது மனித சுபாவம்தான... ஆனாலும் ஒருதத்தர ஒருத்தர் புறக்கணிக்க கூடாது.

அதுஎன்னவோ தெரியல 

துக்க நாள கருப்பு நாள் சொல்றது 

கருப்பு கொடி காட்டி எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறது 

கெட்ட எண்ணம்  கொண்ட ஹேக்கர கருப்பு தொப்பி ஹேக்கர்னு  சொல்றது 

கூட்டத்துல மாறுபடுறவள/ன  கருப்பு ஆடுனு சொல்றது

கருப்பு மாய மந்திரம்னு சொல்றதுன்னு

இப்டி துக்கத்துக்கு, எதிர்ப்புக்கு, கெட்டதுக்கு, மாறுதலுக்கு, மறுத்தலுக்கு, மர்மத்துக்கு கருப்பு ஓர் அடையாளம் ஆயிடிச்சு.

ஆனா, நம்ம ஊர்ல  பல சாமிங்க கருப்போட அடையாளமா இருக்கு 

• ஐயப்பன் 
• கருப்பசாமி 
• முனீஸ்வரன் 
• காட்டேரி 
• காளியாத்தா 
• ஏன்..? சனீஸ்வரன் கூட 

மேல சொன்ன சாமி எல்லாமே காவல் தெய்வங்களா பாக்றோம்.

என்னடா இப்படி நல்லதுக்கு கெட்டதுக்கும் கருப்பு சமமா இருக்கு யோசிச்ச நமக்கு கருப்பு  மேல இருக்க பயம் நியாயம் தான் தோணும் 

ஏன்னா சின்ன வயசுல நாம ரொம்ப பயப்பட்ட விஷயம் இருட்டு.!

• இருட்டுல தான் பேய் வரும்.
• இருட்டுல தான் பூச்சி பொட்டு வரும்
• இருட்டுலதான் திருடன் வருவான்

இப்படி பல நமக்கு எதிரா நடக்கற விஷயம் எல்லாமே இருட்டுல தான் நடக்குது. அந்த இருட்டோட நிறம் கருப்பு. கருப்பு நிற பொருள் எல்லாமே வெளிச்சத்த உள் வாங்கி இருட்ட பரிசா தருது. அதனால அந்த கருப்பு சட்டை மேல இருக்கிற பயம் கருப்பு நிற மக்கள் மேல இருக்கிற பயம் ஒரு இயற்கையானது தான்.

இதே காரணத்துக்காக தான் இன்னைக்கு வரைக்கும் அம்மாவாசை, சூரிய கிரகணம்-சந்திர கிரிகணம் போன்ற வானியல் நிகழ்வுகளை ஒரு கெட்ட சகுனமா பாக்கிறோம்.

அந்த குளக்கரை சம்பவத்திலிருந்து நான் கருப்பு சட்டை போடுறத கொஞ்சம் நிறுத்தியாச்சு, சாமிக்கு பிடிக்காது... அபசகுனம்னு என்ற காரணத்துக்காக இல்ல எதுக்கு மக்களோட உள்ளார்ந்த பயத்தை தூண்டுவானேனு...

சட்டை நிறத்தை மாத்தலாம்  ஆனா மைக்கேல் ஜாக்சன் போல எல்லார்க்கும் தோல் நிறம் மாறாதில்லையா... அதனால மக்களோட தோல் நிறத்தை வச்சி நிராகரிக்கவோ வேற்றுமை படுத்தவோ வேண்டாமே...!

கருப்பு வெள்ளை ஜோடி

அம்மா-அப்பா கருப்பு-வெள்ளை ஜோடியாக இருந்தா வீடு கொஞ்சம் கலகலப்பாவே இருக்கும். அம்மா வீட்ல இருக்கவங்க எல்லாரும் வெள்ளையா இருந்து அப்பா வீட்ல இருக்கவங்க கருப்பா இருந்தா இன்னும் சுவாரிஸ்யமா இருக்கும்... 

அப்படிபட்ட வீடு தான்  என்னுடையதும். (அதனால அம்மா கருப்பு - அப்பா வெள்ளை ஜோடி பத்தி அனுபவங்கள கேள்விபட்டதில்ல ஆனா பாத்திருக்கேன்). எப்பாவது வீட்டு விஷேத்துல விளையாட்ட கருப்பு வெள்ளை டாபிக் வந்து கருப்பு பக்கம் அழுத்தம் அதிகம் ஆச்சுனா முதல்ல கருப்புக்கு, அப்பாவுக்கு துணை நிக்கிறது  எங்க அம்மா தான். சில நேரத்தில் உறவுகள் கோபத்தில இல்லனா அறியாம கருப்பு நிறத்தவங்கள சுருக்குன்னு பேசினா அதுக்கும் சரியான பதிலடி கொடுக்கறது எங்க அம்மா தான்.

ஒரு நாள் எங்க அம்மாவோட தங்க (சித்தி, தொத்தா) வீட்டுக்கு போகும் போது, எப்பவோமா கிண்டல் பண்ணுற தொத்தா, நான் உள்ள வந்த பிறகு "என்னடா கருப்பா எப்படி இருக்க?"னு கேட்க நான் உடனே "என் தோல் தான் கருப்பு, ஆனா என் மனசு வெள்ளைனு" சொல்லிட்டேன். அதை கேட்ட அம்மா கொஞ்சம் சந்தோஷமும் மிரண்டும் போய் தொத்தாவ பாத்து சிரிக்க, ஆமா... நான் அப்படி கேட்ட இப்படி தான் பதில் சொல்லுவான் சொல்லிகிட்டே வொயிட் காஃபி போட போனாங்க.


இந்த சம்பவம் நடந்து கொஞ்ச நாள் கழிச்சு எங்க அம்மா எப்பவும் போல, பேப்பர் படிச்சுட்டு, படிக்கும் போது  போடுற கண்ணாடிய தையில் மெஷின் மேல வச்சிட்டு, அவங்க படிச்ச மார்ட்டின் லூதர் கிங், கதைய சொன்னாங்க...

அதில வந்த சம்பவங்கள்  என் மனசுல ஆழமா பதிஞ்சுடுச்சி... எப்படி அந்த வெள்ளை நிற குழந்தைகள் கருப்பு நிற குழந்தைகள நிராகரிச்சாங்க, பஸ்ல சீட்டு காலியா இருந்தும் கருப்பு நிறத்தவங்கள எப்படி உட்காரவிடல அப்டி மறந்து உட்காந்தவங்கள ஓடுற பஸ்ல இருந்து தூக்கி எரிஞ்சாங்க, கல்லூரில, சமுதாயத்துல கருப்பு நிறத்தவங்கள எப்படி ஒதுக்குனாங்கனு பல சம்பவங்கள் இப்பவும் வந்து போகும்.


இத விட,கருப்பு நிறத்தவங்கள அடிமை படுத்தி வேலை வாங்கும்போது அடிக்கடி தப்பிக்கற அடிமைகள நிறுத்தி வைக்க, அவங்க பிள்ளைங்க கழுத்துல சுருக்கு மாட்டி அந்த சுருக்கு கயிறோட முனைய தந்தை காலுல கட்டிடுவாங்க, இப்டி குழந்தையோட மரண பயத்தை வச்சு வேலை வாங்கினது ஆழமா பதிஞ்சுடுச்சி.

இப்படி பட்ட சவால்ல மார்ட்டி வென்றத நினச்சா எப்போமா ஒரு உற்சாகம் வருது.

எங்க அம்மா சொன்ன கதை என்ன எப்போவுமே நிற வேறுபாடு மத்தியில தல நிமிர்ந்து நடக்க செய்யுது.

Only Marks doesn't save people

What happened to these academic wings

Scout and Guides

JRC

NCC

NSS

Dear media when  10^th and 12^th results are getting released you throng the schools like flies over ripened fruit and create a big HUM for that week. You create a virtual race and you figure out doctors and methods to reduce the social pressure, and psychological pressure on students. Does your camera lenses only magnifies the mark scoring faces, it doesn't have enough resolution to identify inefficacy of above mentioned  academic wings.

In the recent rescue operations in Chennai flood, I have not heard any name of those wings getting into operations. You have not tried to capture the pathetic people in those uniforms. Obviously, how can you concentrate on those AMBI guys, your are also from my society right, who thinks that those are only a job earning certification providers. Those are not only meant for Republic Day and Independence Day parades, the power of those wings could have been utilized in this unexpected situations.

Scout and guides could have been used to explore the affected areas and to build tents for the NDRF, army, government officials, and homeless.

NCC could have deployed for regularizing the distribution of donations, assisting army and NDRF.

JRC team could have involved in the medical camps or proactively measured the medical needs of locals.

NSS volunteers could have contacted the villages that they have camped last time to lend out helping hands.

Oh, my dear parents if your colleges and schools have not done the above listed very few basic things, just rethink of morals and values of future money vending children.

Get teamed up for the betterment of our future.

It's not only survival of fittest but the fittest group also.

The Interviews I Failed(2)

#HCL Infosystems Interview#

This is about the one of the finest interviews I have attended. It's about HCL Infosystems Interview procedure. It was an off-campus interview arranged in my college after my failure in Infosys and Hexaware interview. Thank god this was an opportunity to join an electronic business unit of HCL. There are 4 subsidiaries of HCL are into business (http://www.hcl.com/overview).  I surfed over to get all info. It was a fantastic interview until my HR lady probed me with questions, wait, let us slowly go to climax.

Introduction & Morning

As usual before the arrival of interviewing team I was in the hall with well ironed blue shirt and black pant. The interview team invaded the hall and left the silence as the sign of victory over our interview fear. They gave a humble and brief introduction about HCL enterprise. They beautified the stage with words and visuals about HCL. 

After the introduction section, they asked us to share few points about HCL that impressed us. Ya, as I was determined to get into the company I grabbed the opportunity to make an impact and impress them. I explained about the 'Intrapreneurship' option in HCL and their 'Employee First' approach. Yes, as I expected I impressed them with data and my articulation. Another one girl explained about the presence of HCL in abroad. They are happy with our interactive discussion.

Then we moved to aptitude...

Written & Noon

Around noon, we gave our aptitude. The written round was a strange one for the people prepared with RS Agarwal. It's fully diagrammatic questions which required basic physics and common sense. As a happy end, most of us got selected (~90/280).

Discussion & Evening

Yes, that girl also selected, who replied the team in the morning. Selected were separated into 6 groups each containing 10 to 12 members.

This one was true group discussion rather than a Spoken English test which will be conducted in HCL B-serve and other technology-based companies. The arbiter clearly told us that he is going look for the confidence and value of the points setting aside the flow rate, accent, and grammar. 

We were given with topic of 'Goods and Bads of Indian Education System'. I was about to open the discussion with an impressive introduction, but one fellow grabbed the momentum and opened up the discussion well. After keep on watching the quick mouths of my group I was the 5th person to join the discussion. That moment onwards whenever I got an opportunity, I stated my points firmly and politely. Finally, I got selected out of 40+.

That girl was not selected and she was in the group to which my bestie belongs to. My bestie told that she spoke well but gave wrong data over atom bombs.

Face to Face & Night

Everyone was hurrying through their technical books. The total room was in chaos. 'Hey, check the equation of second order differential equations' my another department buddy requested me. I said 'why you need it'. I replied 'They are asking it and they also asked the equation of a point, a line, a circle, and movement of  flying mosquito'. He added 'Even they are asking are you in love'. After all this nauseating comments, I immersed my head in a micro-controller book in order calm my nerves.

My turn, I went inside smiled them and got a welcoming smile. They said 'Please take your seat'. I sat comfortably by keeping my arms over the chair handles and slightly stretching myself against the chair then I handed over my resume to them. I introduced myself (with eye contacts) as I rehearsed. I explained my atmega8 microcontroller based project very well (Harvard Architecture, and a fine justification for sensors I used) as I prepared. They satisfied with my technical knowledge.

Billion Dollar HR Questions

A lady interviewer (HR), started to fire me with, 'Why you want to join HCL'. I replied 'I did research and found it as a good one... and... my senior who worked HCL also recommended me'[1a]. Then she probed more on my guru 'What was his position?'. I answered 'He was a java programmer at HCL'. 

She turned to my brother from the introduction of myself, and questioned 'What is your brother'. I said 'SQL programmer in so&so'. She hit back me with next question 'How long you will stay in HCL if selected'. I was joyous with the positive question I got, without any hesitation and condition I said 'I think 4 years'. She asked 'How can you be so sure'. 'HCL is good company and I will get a good opportunity so I can stay up to 4 years'. A blunder mistake I have not thought of appraisal problems or any other at that time and gave an absolute number.

Finally, she hit the hammer on my head, 'How can I be sure that you will not leave the company if you're brother offers a referral in a better company'. I started to think as I have not expected this kind of situation in future. At last to grip the opportunity I said, 'Decision over the job is mine... brother's suggestion will be next... and I hope HCL will provide good environment'.

Successfully Failed

At last just a few tens of minutes to midnight, they announced the result, am not selected yet my bestie got selected thank god at least he was into HCL from my class.

FOOTNOTES

Do preparation for all the rounds. Visualize real-time problems and your response to it. Be firm with your answers in HR round with your past actions to support your decision or explain your decision and the factors you considered in making decisions.

In GD always try to extend the discussion within the topic. Give real-time examples. Make sure that you don't interrupt others or raise your voice. Just state the pros and cons of a given topic but make it firm and polite. Even if you're telling one point only, make sure that it reaches all.

The Interviews I Failed (1)...!

     After writing Infy's first round (Apps + Logical Reasoning + Verbal), my friends and I were waiting for the results very anxiously. I bit the confident enough of being selected in the written since I usually solved 75 apps questions rightly in my 4 days training session by FACE institute. But still I was anxious about the results due to the fact that I always used to collapse in my final exams in all my semesters. While everyone was chatting with their neighbor chair-mates, suddenly our auditorium door was opened, and that moments all rose to their feet as usual except few to show our respect towards the Infy's recruiting team.

Wow! (With heart racing at its extreme) All my college administration & departmental heads are standing in a single stage. This remembered me the aftermath of our unit tests and semester's result viewing moments in Anna university's portal. After few seconds of silence, we took our seats, and then few college giants gave some speech. As I am anxious about the results my only concentration was on the few sheets present in the hands of a recruiter. That moment came, they said that out of around 200 candidates 90 got selected, It was a shocking fact for us and me since we expected more numbers to be recruited by them and I am going to my many friends as I know at least 20 in each department.

They started to utter the names that were written in their sheets, after uttering few names, one of the college giant stopped it..., and once again my heart touched its extreme speed, hell!!! I respect him but to stop the rhythm is annoying. Thank god he remembered the humanity and greatness hidden inside us by asking us to congratulate the fellow mates who have cleared the written. After that clapping sound cautiously echoed after every name for few moments. I was cautiously clapping for every name expecting that my will be next. After seeing that near to 70 were cornered by the Infy team as they tagged with "selected" candidate, I was disappointed, still I kept my hopes alive by consoling myself by saying "First will be announced last". After few names they called it as their last name, from the moment after hearing the word "last", the room was conquered by the silence.

After the recruiters left the room and our friends (selected friends) also left, at that time we only had "selected" and "not selected" students. At that moment few gave fake smile of being happy for not selected, few showed the confidence of getting selected into other MNC, few were consoled themselves that small companies will respect them, few just moved on like nothing has happened for the last one month, few got sunken into dumb silence, few started to explain why they have not selected by saying that few questions were unexpected, management has not given enough money to recruiters, and so on.
After that day, I peddled my cycles to home with a buddy consoling me that we are meant for core engineering. He also consoled me that he was not even able to attend the interview process at least I was able to see how MNC interview. Still I could not digest the fact that I was dejected for not doing in basic math and verbal. As soon as we reached my home, my mom saw my face and asked us whether we took our lunch or not, I replied “Ya, We had enough” and I continued to tell that “I am not selected in interview and my fellows got selected”. She just handed us with a jug of water. After few gallops, she asked, “Why is it that much tough?” I just replied “No, Easy only but I don’t know…” She asked us “Leave it. What is the next company? Will there be anything for the on-campus?”  As I galloped few gulps of water my buddy replied “We don’t know ma. Probably off campus only. In that also I can’t attend”.  She replied back “You suffer due to the fact you don’t have good marks in school. But see him, he got good marks still he is doing at his worst. I don’t how he will reply his brother. Yesterday itself his brother explained about his sufferings and asked him to prepare well.” I popped in “I don’t know…” She asked “What about your project mates?” I replied firmly “They both got selected” She started console “His brother also like this only. God only has to save your friend. Ok, you go to the terrace and I will call you for tea.” Then I went on to hear my buddy with deaf ears and doing post-mortem of the questions, and faces I saw on that day.

After that interview, I never got dejected from any interview due to aptitude and logical reasoning. Only in one or two interviews I am not able to crack verbal and grammar. And I took AMCAT tests to get off campus which has given 4 or 5 companies. I went on to work on my basic grammar by going through sites like www.ego4u.com and other 9th, 10th Standard English Text Books.  One week before on every interview I brushed up the basic Math. Simply I cracked around more than 16 interviews.

Where I am from: I did my engineering degree at Dhanalakshmi College of Engineering situated near to Tambaram. And I did my schooling in Padappai Government School and Jaigopal Garodia National Higher Secondary School. Just like other so called top scorers I was also the one of them in my school.